Ҳикмат
Ҷавони навқироне сӯи зоти ориф
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Ҷавони навқироне сӯи зоти орифРафта, бо эҳтиром сар фуруд овард.Гуфт: «Эй сарвари боғи маърифат,Ба ман баён кунед, эй олими киром!Як насиҳат кунед, ки дар ёдам бимонад,Як умр аз дил фаромӯш нашавад.Сухани шумо нур гашта, зулмат нест шавад,Дар роҳ хатоҳоро хомӯш созам!»Муршиди комил ором назар кард:«Чун оташ сӯхтаӣ, ҳароратат чӯғ аст.Ҳомили эҳсосоти пурҳарорат будаӣ,Дар дарун ғайр аз эҳтирос чизе надорӣ.Се сухан ба ту гӯям, ҳаргиз фаромӯш макун,Аз се сухан дарвозаи файз мекушояд.Пеш аз ҳама ниятро доимо пок нигоҳ дор,Макони нияти пок – дили тоза аст.Агар ният вайрон шавад, ҳаёт вайрон гардад,Агар ҳаётат вайрон шавад, дунёят барбод.Ғаму ғуссаҳоят дароз кашол ёбанд,Ягон бино бунёд карда натавониста мегузарӣ.Сухани дуюм инки, дилозор мабош,Бо забону дастат зулм макун.Дунё бозорест пур аз талотум,Чун марг ҷеғ занад, аз бозор мебароӣ.Ҷавонӣ – нимаи умр аст, онро бозӣ мадон!Агар нимаи умр дилҳоро вайрон кунӣ –Хонаи дилҳоеро, ки вайрон кардӣ, обод кунам гуфта,Нимаи боқимондаи умрро сарсон мегузаронӣ.Сухани сеюм инки, ором ва вазмин бош,Дар суханҳову қарорҳо шитоб макун, саросема машав.Агар азоб расад, сабр кун, агар бахт ояд, сирро нигоҳ дор,Як лаҳза аз измои вазминӣ берун нарав.Агар касе давон гузарад, ту ҳам надав,Қадаматро на тез кун ва на суст.Агар касе дар манзилаш ҷашн гирад,Аз қадаҳи ҳасад заррае ҳам начаш!Хулоса, ҳар корро вақте ҳаст, бидон,Чунон ки ҳар ҷоро сухане ҳаст.Фаҳму фаросатро машъал кун,То чашми дил ҳамеша бинад.Шитоб макун, рӯзе Худо бардорадПардаҳоеро ҳам, ки бар ту пӯшидаанд.Шитобон аз неъматҳо ҷудо мегардӣ,Он чи бо шитоб ёбӣ, талафоту алам аст».Аз нури он зоти бузург чашмаш хира шуда,Ҷавони покдомон бархоста таъзим кард.Аз тани ӯ ҳам нур лабрез шуда баромад,Зеро се панд чун дур ба қалбаш даромад.Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.