Ҳикмат
Эй ҷавонон! Эй онон, ки сар пур аз ҳаво доред,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Эй ҷавонон! Эй онон, ки сар пур аз ҳаво доред,Эй онон, ки ҳанӯз талху ширинро начашидаед!«Бар китфам болҳо ҳаст» мегӯед,Ба синаатон хору тиғҳо нахалидааст!Ҳанӯз ғам чист – хабар надоред,Ҳанӯз маззаи аз даст доданро намедонед.Ҳанӯз пораи оташе фурӯ набурдаед,Тақдир шуморо бо саломатӣ таъмин кардааст.Бад-ин боис, ба шумо чун обу ҳаво,Чун тан ва ҷони дар тан насиҳат зарур аст.Ҳанӯз рӯҳатон ҳарос надидааст,Шояд мушкилатон танҳо хоби зиёд аст.Бидонед, дар ин олам маккорон бисёранд,Чашмашон хандону даруни пур аз чирк.Бад-ин боис ёфтани устод даркор аст,То он устод ҳаст, балоҳо намеоянд.Зеро ӯ ба дастат сипар дода,Ҳимояи худро ба ту меомӯзад.Бад-ин сабаб аз ҷангҳо саломат мебароӣ,Ғалабаҳо бар сарат соя меафкананд.Зеро ӯ ба дастат харита медиҳад –Кадом ҷои ҳаёт ҷар асту кадом ботлоқ!Ҳамаро огоҳ карда, роҳро мунаввар сохта,Дар зулмат чун чароғ пеш меравад.Акнун тасаввур кун – Худои каримНогаҳон ба ту иноят нишон дод,Ҳар чӣ дар ҳаётат нимкора буд, пур гашт,Устод насиб кард, ҳидоят ёфтӣ!Дидӣ – чӣ инсон аст, чӣ қадар мусаффо,Чӣ дарде дораду чӣ қалбе дорад!Ба ту меҳр дода, туро бебаҳо дониста,Муҳаббату ишқ нисор кард.Монанди гурге, ки ба оғил даромада бошад,Лек агар шайтоне ба қалб роҳ ёбад!Аммо он шайтонат ҳаргиз сир намедиҳад,Зеро дар сурат инсони беозор аст!Дар як гӯша оташи фитна меафрӯзад –Иғвоҳои гуногун бофта паҳн мекунад.Чун оташ саросари шаҳрро фаро гирад,Баландтарин шовқину ғавғоро бармеангезад.Дониста, ки ту чӣ қадар хому ғӯра ҳастӣ,Ба сидқи ту ошкоро адоват нишон медиҳад:Бо забони чарбаш чашматро кӯр карда,Яъне ба устодат лой мемолад.Пеш аз ҳама ба қалбат иштибоҳ меандозад,Самимиятро даҳшатнок тасвир мекунад.Ҳатто бо ашк оҳу воҳ карда,Нияти зеборо «аз шайтон аст» мегӯяд.Ту бошӣ, соддалавҳона ба дом меафтӣ,Гӯё ки армон аз дарун туро сӯзонад!Мегӯӣ: «Ба ҷаноби Ҳақ роҳ нишон диҳед,Шумо бандаи Ҳақед, эй дӯсти Раҳмон!»Ӯ бошад, миёнаро пурра олуда карда,Ба оташи фитна шамол медиҳад.То ҳамаро сӯзонда, хокистар карда,Сипас бемалол шодону хуррам бихандад.Аммо намедонад он бандаи шайтон,Ки адолати илоҳӣ ҳамеша пойдор аст:Шодию хандакунон дур рафта наметавонад,Фитна пеш аз ҳама худи ӯро комилан месӯзонад.Ту ҳам дар ин оташ дилатро месӯзонӣ,Ту ҳам сармояи бузургеро аз даст медиҳӣ –Он дили шикаста, ки ба ту устод буд,Оё боз бар ту соя хоҳад буд?!Эй кӯдаке, ки нонро «нанна» мегӯӣ,Афсӯс, кӯлмакҳоро баҳр пиндоштӣ.Ғанимати осони шайтонҳо гаштӣ,Ба кадом қалмоқҳо овехтаю рафтӣ?!Шояд якбора дарк карда натавонӣ,Ки аз дастат чиро кашида гирифтанд!Рӯзе хоҳӣ дид: чун тан хокистар шавад,Воҳ, ки туро ба чӣ оташе андохтанд!Бад-ин сабаб, эй бача, доим ҳазар кун,Гумроҳ шуда, ҳамроҳи шайтон нагард.Чун Иблис оташи фитнаро афрӯзад,Дар оташдонаш хишти оддӣ нагард!Бад-ин боис, ҳар касро шитобону давонБарои худ роҳбар ва устод магир.Агар «устод» гуфтӣ, баъд рӯ гардонда,Чун саг сӯи шайтон давида марав!Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.