Ишқ
Бе ту гузаштани ҳар лаҳза машаққат аст,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Бе ту гузаштани ҳар лаҳза машаққат аст,Бе ту дар шаб дамидани субҳҳо машаққат аст.Ҳар дақиқа чун соат, соатҳо чун рӯз дароз,Рӯзҳо гӯё чун ҳафта, ҳафтаҳо чун моҳ маҳзун.Кашол ёфтани вақтро бе ту монда донистам,Канда шудани риштаи сабрро бе ту монда донистам.Тоқатҳоям, ки чун хок бар замин буданд, тоқ шуданд,Рӯёҳоям, ки номашон сабру бардошт буд, нест шуданд.Кошки роҳе, ки ту меоӣ, ин қадар ноз намекард,Дар дасти ҳиҷрон тори дил ҳам соз намешуд.Деворҳое, ки чашмонат бар онҳо афтад, ба гул монанд,Бе ту чаманҳо зард гашта ба бемори сил монанд.Давои дардами ту, ё сабои субҳдамӣ?!Гулзори муҳаббат, ё маъвои вафоӣ?!Агар биёӣ, ғунчаи чашмам шаффоф шуда шукуфад,Ба рӯят чашм медӯзам, васфатро вассоф шуда.Акнун лаҳзаҳои гузаштаро ҳаргиз нигоҳ дошта натавон,Чашмам ҳатто лаҳзаҳои интизорро дида натавон.Моҳҳо чун ҳафта тозанда, ҳафтаҳо чун рӯз тезоб,Рӯзҳо чун соат гузаранд, соат чун як дам шитоб.Чун биравӣ, боз ҳар лаҳза ба соле мубаддал гардад,Пойҳои лаҳзаҳо ба замин баста гардад.Дар ишқ ҳиҷрон вазнин, интизор – душвораш будааст,Ин корҳо бозии қаллобонаи вақти золим будааст.Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.