Зиндагӣ
Ҳар қадар кӯшидам, ҳар қадар мубориза бурдам,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Ҳар қадар кӯшидам, ҳар қадар мубориза бурдам,Ғолиби мутлақ шудан машаққат шуд.Дар боби дил корам пеш нарафта,Доғи дарду ҳасрат ба бағрам пур шуд.Ҳеҷ гоҳ коре оддӣ накардам,Ҳеҷ гоҳ ҳамту назар наафкандам.Ҳеҷ зоти инсонро моддӣ надидам,Ҳамеша ба кишвари қалб сафар кардам.Ҳамеша дил худамро фурӯ бурд,Ҳамеша ба қалбам гӯш медодам.Дар ҳаётам ҳатто як сухани худроБе пурсиши дил гуфта натавонистам.Агар касеро ба оғӯш гирам, бе муҳаббат нагирифтам,Бе муҳаббат ба ҳеҷ ҷо қадам нагузоштам.Агар ба осмони маъноҳо, мабодо, парвоз кунам,Агар дарду шавқ намебуд, қанот накушодам.Ҳатто агар дил амр намекард, рӯ ба рӯ нашудамДар олам ҳеҷ гоҳ бо зоти инсон.Гарчи гоҳо мӯе ҳам дар даруни он ҷо нагирад,Дил ташнаи таъми ишқ аст.Яъне он ишқест, ки аз коинот васеътар,Балки аз ҳафт фалак бузургтар аст.Қади ғами ман бо офтоб баробар,Алангаи оҳам аз фалак гузашт.Дардамро табибе нест, чорасозе нест,Дардмандро зотҳои дардманд мешиносанд.Кошки қафасе бо номи ғам шикаста равад,Ва ман худро эҳтиёт кунам.Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.