Ҳикмат
Оё ман мехостам, ки ту ғам хӯрӣ?
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Оё ман мехостам, ки ту ғам хӯрӣ?Дардҳои қалбат ба ман лозиманд магар?Ба коре, ки аз уҳдааш набароӣ, туро маҷбур мекардам магар?!Диле, ки барои ту нагиряд, дил аст магар?!.Агар боғбон шохи бесамарро бибурад,Ба шохҳои мевадор қувват меафзояд.Агар ман ҳам гӯям, ки худсарона шох марон, эй писар,Пихҳоят тез гашта, парҳоят мехезанд?!Дар дасти боғбон токқайчиро дида,Шояд ниҳол як ларзида гирад.Балки андаке шароби дардро нӯшида,Ниҳол қуввати худро барқарор мекунад.Аз ин рӯ, натарс, иштибоҳ макун,Ба боғбонат ҳаргиз ҷаллод гуфта манигар.Агар ба ту хайрхоҳ намебуд,Туро дар миёни туғёнҳоят ором мегузошт.Агар насиб бошад, ҳанӯз солҳои бисёрМисли донаҳои тасбеҳ як-як тизида мешаванд.Агар дастони бегона ғӯраро наканад,Рӯзе меваҳо пухта чида мешаванд.Рӯзе вақт мерасад — ту ҳам расида,Аз шира пур мешавӣ, ширин мепазӣ.Аз шохи дарахт шодон халос шуда,Ниҳоят канда шуда, ба замин меафтӣ.Баъд касе мехӯрад, ҳазм мешавӣ,Мисли тухм ба хок медароӣ.Вақте ки мисли дарахт ба рӯидан азм мекунӣ,Гоҳо аз азоб мадорат намемонад.Имрӯз бори итоат вазнин меояд,Гӯё касе туро мисли ғулом нигоҳ медорад.Бар сарат хоки мазаллат рехта,Вуҷуди гулмонандатро поймол карда мегузарад.«Пахш шудам, нафас!» — гуфта фарёд мекунӣ,Кошки аз чунин қафасҳо гурехта мерафтӣ!..Вале ҳаёти бераҳм мисли гунгАсрорашро ба ту намекушояд.Танҳо хомӯшона нигариста меистад,Оҳу войҳоятро тамошо мекунад.Агар ҷаҳӣ, бар сарат қамчин мезанад,«Куҷо меравӣ, — гуфта. — Ин қадар шитобон?!»Аз ин рӯ, итминон дошта бош, дигар фиғон макун,Нагӯ: «Пушти пардаҳоро бубинам-чӣ!..»Зотан, баркамолиро туҳфа мекунадТокқайчие, ки боғбонат дар даст дорад.Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.