Имон
Ҳеҷ кас ҳақ надорад, ки ба ягон банда
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Ҳеҷ кас ҳақ надорад, ки ба ягон бандаДарҳои тавбаро бубандад.Майлаш, ба ҷанда печида зиндагӣ кун,Лек гаҳвораҳои дилҳоро машкан.Дар гаҳвораи дил умед ҷунбад,Ҳар дам ба сӯи некӣ бовар ба воя расад.Дилат пеш аз ҳама умедро биомӯзад,Аз раҳмати Ҳақ шодӣ ёфта тавонад.Ба шарте ки сурати касе фиреб дода,Ӯро зоти огоҳ аз асрори дил пиндошта,Ба назди ӯ равию ларзон хам шавӣ,Гиря кунӣ, рӯҳатро ба рӯҳи ӯ такя дода.Лек агар рӯзи абрнокат ба шаб табдил ёбад,Агар дар тӯфон бодбони умед дарида шавад,Ва ногоҳ асрори ӯ фош гардад,Аён шавад, ки қалбаш харсанг аст!Агар донӣ, ки ба беқалбе қалбатро кушодаӣ,Агар бинӣ, ки ба кӯрон дасти худро дароз кардаӣ,Ба қадри имкон бидав, ба дурдаст гурез,Аз нав роҳи рости худро биҷӯй.Зеро олами беқалбон зулмат аст,Суханонаш танҳо аз уқубат ҳикоят мекунанд.Ҳар қадар беминнат ба он наздик шавӣ,Ғамҳои чиркини ту поён намеёбанд.Ҳеҷ одамро писанд намекунад,Ҳар касро аз аҳли ҷаҳаннам медонад.Барои худ аз осмон баландтар тахт сохта,Агар сухан гӯяд, ҳамеша аз осмон мегӯяд.Гумроҳ машав, фирефта нашав, ба дурдастҳо гурез,Дар одамони беқалб хосияте нест.Дар даргоҳи Раббат гиря кун, дилатро кушо,Дар оғӯши тақво нияти нек кун.Агар мастии ҷаҳолат пароканда шавад,Мебинӣ, ки ба чоҳи кадом зиндон афтодаӣ.Он гоҳ ба сӯи ирфон сафар мекунӣ,Он гоҳ дар осмони маърифат парвоз мекунӣ.Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.