Ҳикмат
Ду чиз ҳаст дар олам, эй дӯст,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Ду чиз ҳаст дар олам, эй дӯст,Ки ақлу ҳушатро гирифта, сармаст кунад.Ба нафсат ҳар корашро дуруст нишон дода,Бо шайтон ҳамкосаву ҳамдаст кунад.Номи якеаш — молу дунё, сарват,Дигаре гӯё мансабу мартаба аст.Дар оғӯши ҳар дуяш инсон лағжида,Дар хатари афтодан мебошад, албатта.Ё бечорагонро писанд намекунад,Ё зулм мекунад беҳад, бепарво.Овораҳоро масхара карда, азоб дода,Боз ишраташро давом медиҳад.Зеро одами маст ақл надорад,Чашмаш кӯр, гӯшаш кар, қалбаш мурда аст.Мисли маҷнун садо дода ҳар як нақли ӯ,Кораш ҳам гирянок ва ҳам хандаовар аст.Сухани ҳақро ҳаргиз қабул намекунад,Дар гирдаш аҳли ҳақ ҳам ҳеҷ намемонанд.Шабу рӯз касбаш исён аст,Субҳу шом, барвақту дер ба ғафлат фурӯ меравад.Гарданаш дар каманди ҳасад буғӣ гардад,Танаш аз заҳри чашмгуруснагӣ пур гардад.Ҳар андешааш аз фитна иборат аст,Риё барои ӯ ибодат гардад.Он қадар ба ҷаҳл ғарқ мешавад, он қадар —Қаттолу баттолу каззобу хабис;Ба чашмаш разолат хатар наменамояд,Балки пастиро ҳамдами худ медонад.Аз қатлу зиштӣ пур гардад, аммоЗоҳираш мисли гул зеботар аз зебо.Агар ба сари касе бало наорад,Барои ӯ кори хуби мукаммал ҳамин аст.Мастии мансабу молу дунё — офат аст,Аз ин офат саломат мондан маҳол аст.Агар раҳмату шафқат нишон дода,Худо наҷот надиҳад, ҳеҷ кас наҷот надиҳад!Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.