Ба ту раҳмат, ба ту ташаккур,
Ба ту меҳрам, эй Вақти меҳрубон! Оҳиста-оҳиста кардӣ маро ҳур,
Шеърҳо: Сабр
Шеърҳои Акром Малик — навтаринҳо дар боло. Мувофиқи кайфияти худ интихоб кунед.
Аз нав бино шудам монанди Байтулҳарам,
Чун ҷисмам дар селҳои бало вайрон гашт. Ба тоқҳои висол баромадам чун алам,
Дар лаҳзаи вазнине, ки тамоми олам даст кашида рафтааст,
Дар лаҳзае, ки аз теғи туҳматҳо дил дард мекунад. Акром МАЛИК
Ривоятҳои аҷиб, каломҳои аҷиб,
Мавзӯи қиссаҳо — шарафат, шаънат. Ба ту аз Ҳақ саломҳои нурафшон расад,
Ривоятҳои аҷиб, каломҳои аҷиб,
Мавзӯи қиссаҳо — шарафат, шаънат. Ба ту аз Ҳақ саломҳои нурафшон расад,
Дастоне, ки санги туҳмат андохтанд, бурида шаванд,
Забонҳое, ки сухани туҳмат гуфтанд, бурида шаванд. Туҳматчӣ, албатта, аз забони худ овехта гардад,
Ба зоти нотавону заифу бечора
Мардуми хабис санги туҳмат андохтанд. Он шӯрбахт ба ору номус тоб наоварда,
Дар фурсати вазнине, ки тамоми олам аз ту даст кашида бошад,
Дар фурсате, ки дил аз тиғи туҳматҳо дард кунад. Дар фурсате, ки нонхӯрдагон бар ҷонат ханҷар зананд,
Зани ҷавон. Модари ҷавон. Дар дилаш имон,
Тарк намекард ҳаргиз панҷ вақт тоаташ. Лекин ҳамеша ҷигару дилаш хун буд,
Ин қадар соддаӣ, ин қадар нодон,
Ҳатто аз ин дунё дӯст меҷӯӣ ту! Умрат мегузарад ашколуду нолон,
Чун ногаҳ бар сарат мусибат афтад,
Аз тиғи ғусса дил пора-пора. Онҳое, ки «дӯстам» гуфта мегаштанд, ғавғо бардоранд,
Сабр кардан душвор аст. Зеро Худоям
Ҳар коре, ки бар банда машаққат бошад, Шарафи он корро устувор гардонид,