Синну сол аз сиву панҷ як сол гузашт,
Дар вуҷуд кам шуд кимиёи ҷавонӣ. Як вақтҳо дар ҷисм оташ нагунҷида, ҷӯшид,
Шеърҳо: Зиндагӣ
Шеърҳои Акром Малик — навтаринҳо дар боло. Мувофиқи кайфияти худ интихоб кунед.
Агар касе рафта бошад, шояд ба ту
Некӣ расидааст, бас, сӯхта магард. Аммо рафтагон ҳам аз ту халос шуда,
Ман ба ту бовар карда будам, дар дилат шубҳаҳо будааст,
Бепарво омада будам-ку, дар кӯчаат сагҳоят ҳамла карданд. Дар нақшаам набуд-ку, ки рӯзе хиёнат мекунӣ,
Гуфтем баралло: духтарон комил бошанд,
Худро худ таъмин кунанд, нагашта муҳтоҷ. Бигзор бе азоб зиндагӣ кунанд, тараллокунон,
Салом, эй писарак! Боз омадӣ магар,
Ҳар бор омаданат ба ман маълум аст. Ин ҳақиқатро нағз донистӣ магар –
Он ки дар рӯзҳои ғарибиат собит истод, субот нишон дод,
Дар шабҳои сиёҳат чароғ афрӯхт, роҳи наҷот нишон дод, Монанди дӯст ҳеҷ кас наздик нест, қадрдон нест,
Агар зӯрам мерасид, қодир мебудам,
Дар ақлу дониш нодир мебудам, Аз ғаму дардам ягон сухан намегуфтам,
Эй гавҳари чашмам, меҳвари меҳрам,
Эй сухани ширинам, чашми ширинам! Сафари умр бигзарад эмину омон,
Эй онҳое, ки ба заминам назар андохтед,
Касофатамро ҳис карда мондед. Эй онҳое, ки ба ғамам нигариста хаста шудед,
Ман худро аз наздик дониста
Ноилоҷ тоқат карда мегаштам. Акнун ҳар кӣ дӯст шуда ояд,
Аксар вақт ногаҳ меларзам,
Дар тамоми вуҷудам ларза бозӣ мекунад. Дар тақ-тақ мекунад, бадхоҳ тақ-тақ мекунад,
Пора-пора гашта пошида будам,
Зарра-зарра ҷамъам карда меоӣ. Худамро хоидам, реза карда хӯрдам,
Бо ҳар кӣ дӯст шудем, мо аз ӯ даст накашидем,
Садоқату вафоро ҳамеша нигоҳ доштем. Аз ботлоқи хиёнат зинҳор нагузаштем,
Агар касеро дӯст гуфта ба оғӯш кашӣ,
Сиру асроратро ошкор созӣ — Тақдир аст-да, агар поят ланг шудан гирад,
Гуфтанд: «Шеърҳои ғамангезатро мехонанд,
Душманон шод шаванд, дӯстон дар ғам». Гуфтам: «Чун душман шуд, бигзор як шод шавад,
Гуфтанд: «Навиштаат чаро дарду фироқ аст?
Чаро аз азоб дур шуда наметавонӣ?» Гуфтам: «Аз аҳволам худам ҳам ҳайронам,
Дилкаши ҳақиқӣ дилҳоро намеранҷонад,
Риояи дилро як он ҳам фаромӯш намекунад. Зотан, агар дард дардмандро дардкаш накунад,
Ҳар қадар кӯшидам, ҳар қадар мубориза бурдам,
Ғолиби мутлақ шудан машаққат шуд. Дар боби дил корам пеш нарафта,
Бо ҳар кӣ дӯст гаштем, аз ӯ даст накашидем,
Садоқату вафоро доимо нигоҳ доштем. Аз ботлоқи хиёнат ҳаргиз нагузаштем,
Ҳар қадар ба ғам афтӣ, ғусса хӯрӣ, аммо
Чун ба остонат оӣ, хонаат равшан гардад. Зеро Расули Худо дуо кардааст:
Имрӯз боз як бор зулматро дидам,
Боз як бор як офтобам ғуруб кард. Афсӯс, ҳиммати олиро нигоҳ дошта натавониста,
Борҳо сӯи ту таваҷҷуҳ кардам,
Дар назди ту ҳар лаҳза муроқиба доштам. Рӯҳ чун паррандаи захмӣ менолид,
Розиям. Зинда-зинда мурдан ҳамин аст –
Ҷон додан пуразоб гузашт, чӣ кунам?.. Худоё, бандаатро бе азоб бимирон,
Ба ҳамаи шумо, ки аз мо рафтед, салом бод!
Аз мо рафта, ғамҳоятон тамом шавад! Агар мо монеи бахти шумо будем,