Шояд дар рӯзи сарду зарди тирамоҳ навда задам
ва чун гадое, ки тангаи тилло талабад, каф кушодам. Чунон ки марди ба ҷанг рафта маргро ба гардан мегирад,
Шеърҳо: Ишқ
Шеърҳои Акром Малик — навтаринҳо дар боло. Мувофиқи кайфияти худ интихоб кунед.
Ба ҳар ҷо ки равӣ, дарё пеш ояд,
Замин гирдогирд бо об печида. Муҳаббат бо машаққат ҳамзод ояд,
Ёдат карда ҳамеша хун хӯрдам, эй воҳ,
Хун туф карда, аз рӯзҳои торик гузаштам. Дил дар миёни азоб гашт сиёҳи сиёҳ,
Агар касе мегуфт: дӯстат дорам,
Дар кӯдакӣ бовар мекард ӯ. В-аҷаб нест, ки худро бечора
Шунидам, агар ман оям, дилат танг мешудааст,
Дидани башараамро хуш намедоштаӣ. Дар базми дигарон дилат хуш будааст,
Рӯзе нест, ки туро ёд накунам ман,
Шабе нест, ки туро наандешам ман. Бе ёди ту намегузаранд лаҳзаҳо,
Гоҳе маро сахт пазмон шуда,
Гоҳе ҳаргиз бахшида наметавонӣ. Хотирҷамъ бош: маро як умр
Агар касеро дӯст дорӣ, огоҳ бош, эй ошиқ,
Ҷудо мекунад наздикии аз ҳад зиёд. Агар қалбатро кушода ба дасташ диҳӣ,
Дар боби муҳаббат беихтиёр шудам —
Ишқи дилро пинҳон дошта наметавонистам. Ҳамеша аз шароби ишқ маст будам,
Оё ман мехостам, ки ту ғам хӯрӣ?
Дардҳои қалбат ба ман лозиманд магар? Ба коре, ки аз уҳдааш набароӣ, туро маҷбур мекардам магар?!
Ошкоро дӯст медорӣ, ё пинҳон дӯст медорӣ,
Аз рашк месӯзӣ, ё аз ишқат инкор меорӣ; Бо изҳор меоӣ, ё бо озор мегузарӣ,
Гузаштани ҳар лаҳзае, ки бе ту мегузарад, машаққат аст,
Дар шаби бе ту дамидани субҳҳо машаққат аст. Акром МАЛИК
БА ОШИҚОН
Дӯст доштӣ, ба сӯхтан розӣ шаву дӯст бидор, Ба аз худ гузаштан розӣ шаву дӯст бидор.
Агар касе ба ман туро бад гӯяд,
Худашро бад медонам, ёрам. Агар касе дар бораи ту хабари шум гӯяд,
Бе ту гузаштани ҳар лаҳза машаққат аст,
Бе ту дар шаб дамидани субҳҳо машаққат аст. Ҳар дақиқа чун соат, соатҳо чун рӯз дароз,
Маст бош! Аз бодаи ишқу муҳаббат сармаст бош,
Ҳеҷ матарс аз чашмони пурдаҳшати марг. Нафаси охирини оташин бош, ки аз лаби шаҳид барояд,
Ҷавоне тундмизоҷ, қалбаш оташин,
Толиби ишқ буд, ишқ меҷуст. Гоҳ дар сафарҳо, гоҳ хонанишин,
Чӣ кунам, агар ногаҳ ҳушу ёдро гум кунам,
Чӣ кунам, агар гоҳе ба кӯдак мубаддал шавам. Як дам аз худ огоҳ шуда натавониста,
Акнун бидон, эй маҳбуб, дар оташат намесӯзам,
Агар гӯянд дар оташ бисӯз, сар мепечам, рози намешавам. Агар ҳар рӯз ёд кунӣ ҳам, мактуб наменависам,
То даме ки саҳрои ишқро нагардӣ,
То даме ки дарди ҳиҷронро ҳис накунӣ, То даме ки аз олами дунё безор нашавӣ,
Агар насӯзӣ, зистан бекору бемаъност,
Бо ҷасади хушк гаштан, оҳ, ғам аст. Марг идомаи ин ҳаёт аст, аммо
Гоҳе намехоҳам туро дӯст дорам,
Зеро дигарон ҳам туро дӯст медоранд. Майлаш, ишқам дар қалбам пинҳон монад,
То ба кӯҳи баланд барнаоӣ, дониста наметавонӣ
Васеъгӣ ва виқори ин оламро. То аз Пули Сирот нагузарӣ, хандида наметавонӣ,
Аз шакли ишқ хабар дорӣ?
Рангаш чӣ гуна аст? Сураташ чӣ гуна? Ошиқ ҳар лаҳза ҳазор бор мемирад,