Дар ин олам бисёр аст навъи ҳайрат,
«Медонам» гӯяндаро нодонӣ аён. Ҳамеша ҳақиқатро ногаҳ дида,
Шеърҳо: Ҳикмат
Шеърҳои Акром Малик — навтаринҳо дар боло. Мувофиқи кайфияти худ интихоб кунед.
Ҳама ором, ҳама сокит,
На фитна ҳаст, на фасод. Аммо чун ояд гурӯҳи ҷуҳҳол,
Ба даргоҳи муборак даромадӣ,
Қадамат муборак бошад! Қадру қимматро донистӣ –
Макони ғӯра бар болои шох аст,
Маскани тухм дар зери хок аст. Он ки аз ҷояш гузашт қасди шӯҳрат,
Дар бораи дӯст бисёр тавсифу таъриф,
Дӯст гӯё дар дилат ахгар асту оташ. Аммо бигзор тафаккурро нагирад қиров –
Модом ки ҳар чизи ёфташуда гум мешавад,
Аз ёфтан чӣ мурод, чӣ нафъу чӣ суд?! Чизи гумнашавандаро биёб, эй дил,
Агар тасаввур кунам зотҳои бузургро,
Ҳайбати онҳо дилро меларзонад. Дар дунё харобаҳоро дида,
Ҷавоне нишаста буд андӯҳнок,
Ногоҳ пираш ӯро даъват кард, ки биё. Мурид, пеш аз он ки ғам ӯро кунад ҳалок,
Суханҳое, ки аз забонам меоянд, зебо-зебо пӯшидаанд,
Агар ба забон гиред, гӯё ба андеша меафтанд. Аммо маро пахш мекунанд ташвишҳои гарон-гарон,
То айби дигаронро бинам, Худо,
Агар чашмам кӯр гардад ҳам, розиям, розӣ. То нуқси дигаронро гӯям агар,
Бар рӯи замин тохтӣ, давидӣ бениҳоят,
Чор сӯят қибла — роҳ намеояд ба назар. Чашмонатро пардаҳо пӯшонидааст фақат,
Хомӯшона кор кун, ҳаргиз накӯш
Донистани даруну берунаи одамон. Чу бо виқор вазифаатро адо кунӣ,
То дар дасти ҷаҳолат асир ҳастӣ,
То насиҳатҳо таъсир накунанд, Кӯрона нуқсону хато ҷустуҷӯ карда,
Агар касе бегона шавад, ҳаргиз ҷанг макун,
Худро аз занҷири нафрат раҳо кун. Дунёро бигзор ва бигӯ танҳо Худо,
Агар одамон гӯянд олқишу офарин,
Фирефта машав, мисли кӯдаке, ки хурӯсқанд мекад. Ҳар қадар ки ғурурона таъриф шунавӣ,
Ба кадом як дилшикастаи ғариб, эй банда,
Агар заррае лутф нишон диҳӣ мабодо, Он лутфат дар роҳи ту монанди гул,
Инсон худ як майдони ҷанги бузург аст,
Ҷанг меравад бо нафс бераҳмона. Дар ин ҷанг дил хун мерезад,
Охир, дар олам инсонҳои гуногун ҳастанд,
Ҳар якеро шинохтан маҳоли маҳол аст. Зотан, ниқоб мепӯшанд, даруни онҳо пур аз чирк,
Ҳар кас коре кунад мувофиқи зоти худ,
Ин адолати азал вайрон намешавад: Китобро дӯст доштан — хоси подшоҳон,
Ҷавоне аз паи пири мӯйсафед рафта,
«Ба шумо саволе дорам!» — гуфт нидо. Донишманд нигарист, сар бардошта:
Рӯзе аз устод чунин савол шуд:
«Дар ин олам, бигӯед, хушбахт кадом зот?» Ҷавоб гуфт устод: «Равшан аст чун рӯз —
Аз инсонҳо маранҷ, худат ҳам инсон ҳастӣ,
Гоҳе оқил бошӣ, гоҳе нодон ҳастӣ. Ба нуқсону хислатҳоят нигариста, бисёр ҳайрон ҳастӣ,
Худи абр не, обе, ки овардааст, хуш аст,
Аз обаш менӯшӣ ва худашро фаромӯш мекунӣ. Мо ҳам мисли абрем, ин қадар ҷӯшу хурӯш —
Ду чиз ҳаст дар олам, эй дӯст,
Ки ақлу ҳушатро гирифта, сармаст кунад. Ба нафсат ҳар корашро дуруст нишон дода,