1. kısım

1. kısım

Aşkı işiten insan, ateşi işitip onun aydınlığından nasiplenen, fakat yanmamış bir pervane gibidir.

Ateşte yanınca sağ bir vücudu kalmaz. Yanar ve kavrulur.

Aşka müptela olmamış kişi onun ne olduğunu bilmez.

Aşka müptela olmak, zillet ve acizliktir.

Akıldan fikirden ayrılmak ve rezil olmaktır.

Ne akıl, ne idrak aşkın karşısında salim kalır!

Aşkın şiddeti sönüp aklın hâkimiyeti dönünce âşık yaptıklarını açıklamaktan acizdir.

Ancak aşkın azabı, hicranı ve ayrılığın getirdiği acı, zillet ve rezilliği sonucunda ortaya çıkan kınamalar karşısında canını avucuna alır.

“Yine mi aşk… Ne musibet!” diye yanan kalp ve aşk karşısında ölümden kaçan can gibi çırpınan akıl, aşkın afetinden ve zulmünden haberdardır.

Aşka önce hevesle giren kişi ondan sağ salim çıkarsa, tekrar ona tutulmaktan dehşete düşer. Aşktan nasıl salim çıktım diye hayrete düşer. Aşk yüzünden kalan yanıklara bakıp korkunç bir rüya görmüş gibi titrer.

Aşkın zulmü hakkında pek çok hikâye vardır, ama bunların içinde en garibi, yaşı ilerlemiş bir veli zatın Hristiyan bir kıza duyduğu akıl almaz muhabbettir. Bu aşkı açıklamaktan akıllar hâlâ aciz, bilgelik sükûttadır. Ancak o şeyhin aşka zincirlenip aklını fikrini, imanını ve İslam’ını kaybettiği bir hakikattir.

Hikâye şöyledir: Şeyh San’an adlı bir zatın dört yüz müridi vardı. Kendisi Mekke’de yaşar, her müridi velayette makamlar elde etmiş, kendisinin gördüğü her rüya çıkardı. Günlerden bir gün şeyh San’an rüyasında kendini Rum’da, Hristiyan bir kıza sevgisini izhar ederken gördü. Bu rüya durmadı. Her gün görmeye devam etti. Sonunda şeyh bu rüyanın hikmetini öğrenme arzusuna kapıldı ve müritleriyle Rum’a yola çıktı. Rum’un başkenti Kostantiniyye Hristiyanların elindeydi. Şeyh Kostantiniyye’ye girdi. Gerçekten de kiliseye ibadete giden 18 yaşındaki Hristiyan bir kızı tesadüfen görüp âşık oldu. Bunun hiçbir izahı yoktu. Şeyh aşkı ne kadar gizli tutmaya çalışsa da çaresiz kaldı ve aşk onu yaka yaka aklını aldı; belki de aşk en önce onun aklını yaktı. Şeyh deli gibi Kostantiniyye sokaklarında dolaşmaya başladı. Zamanla müritler ondan utanıp önce nasihat, sonra kınamaya başladılar. Fakat şeyh hiçbir söze kulak asmadı, bilakis aşk yüzünden cünunu haddini aştıkça aştı. Hristiyanların çocukları aklını kaybetmiş ihtiyarı taşlamayı âdet edindiler. Şeyh, maşukunun geçtiği sokakta gecesini gündüzünü geçirir oldu. Hiçbir şeyle işi yoktu. Müritler etrafta çaresiz dolaşır ve utançtan kendilerini nereye koyacaklarını bilemezlerdi. Nihayet şeyh Hristiyan kıza sevgisini izhar etti. Kız ona güldü ve gitti. Şeyh artık kızın sokağını mekân tutup aşkını izhar ederek yattı. Sonunda epey zaman sonra kız onunla konuşmayı uygun gördü: “Müslüman şeyhleri böyle olurmuş demek. Peki, benim visalimi istiyorsan dininden çıkacaksın, şarap içeceksin, Kur’an’ı yakacaksın; üç yıl gündüzleri domuz güdüp geceleri bizim kilisede ateş yakacaksın…” Şeyh şartları mutlulukla kabul etti; müritler ondan vazgeçmekten başka yol bulamadılar ve ah vah ederek pirlerinden yüz çevirip dört bir yana dağılıp gittiler…

Devamı var.