2. kısım

2. kısım

… Şeyh San’an kilisede Hristiyan rahipler arasında dinden çıktı, İslam diyarlarında küfür alameti olan zünnar ipini beline bağladı; şarap içti ve Mushaf’ı ateşe attı (neuzübillah). Sonra domuz gütmek için otlağa çıkıp gitti. Akşamdan sonra gelip kilisenin ateşini yakmakla meşgul oldu. Bu hal üç yıl sürdü. Üç yıl boyunca şeyhin Hristiyan kıza olan aşkı zerre kadar azalmadı, bilakis arttı; hatta o kızla kavuşacağı visali iştiyakla bekledi. Nihayet belirlenen gün gelince şeyh kızın sokağına gitti, ama kız ona dönüp bakmadı bile; ihtiyar onun peşinden gidip, “Vaadine vefa et, ey kız” dedi. Kız ona bir baktı da, “Yaşlı bir adamı genç bir kızın sevdiğini hiç gördün mü, her şeye yeten aklın buna mı yetmedi, ben sana hiçbir şey vaat etmedim” diyerek yüz çevirip gitti. Şeyh donup kaldı. Ümitsizliğe düştü ve şehirden çıkıp domuzlarını gütmeye devam etti. Tesadüf, müritlerinin arasında biri vardı ki şeyh Rum’a gitmeden önce onu bir vazifeyle uzağa göndermişti; bu mürit işini bitirip geldiğinde Mekke’de şeyh San’an yok, talebeler darmadağın… Bu talebe geride kalan herkesi topladı ve onlara dedi ki:

““Ey hamiyette domuzdan beter olanlar! Şeyh size pirdi, siz de onun müridiydiniz. Onun irşadından ümit ederdiniz. Bu fakr yolunun şartı şuydu: Mürşit ne yaparsa müritleri ona uyacak, fakat Hak’ka yönelecek, Hak için yapacaktı. Halka karışırsa halkla; yalnız kalırsa yalnızlıkla kalmaları şarttı. Sizin gibi vefasızlara sofilik kılığı yazık: takva ehlinin hırkası, sarığı yazık! Şeyh afiyetteyken muhabbet izhar ederdiniz! Başına iş gelince kendinizi ondan kaçırıyorsunuz! Üstada vefasızlık edip onu kilisede bırakıp gittiniz. Allah’tan korkmuyor musunuz? Halktan utanmıyor musunuz? Piriniz böyle bir işe düşünce kendi rehberinizden vazgeçiyorsunuz; hizmetinden, hatta onun var olmasından, varlığından bıkmışsınız! Kendinize salih, derviş diyorsunuz. Zühdünüze, tespihinize, sarığınıza, asanıza yazıklar olsun. Şeyh sizi terbiye etmeyip köpek besleseydi, feleğin ona bu zulmü reva gördüğü günlerde köpekleri ona vefa göstermez miydi? Bazı köpekleri gitse de elbette bazıları yanında kalırdı; düşmanlarını ısırıp havlayarak kovarlardı; şeyhin perişan hali için uluyarak yas tutarlardı. İnsan vefasızsa, vefa hususunda köpek ondan daha iyidir! Eğer siz erkek olsaydınız, üstadınızın başına böyle bir musibet gelip birinin aşkına müptela olduğunda, kendine cefa ettiğinde o cefayı siz de kendinize reva görmeniz, yani yanında dert ortağı olmanız vacipti! Ama hepiniz dertsizliğin ne olduğunu gösterdiniz ve üstadı namertçe bırakıp gittiniz!”

Devamı var.