Ватан
Манзумаи «Тузуки Темурӣ»
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Ҳамд2НаътАмри Худоро ба ҷо оварда гузаштанАз хоқони рӯи замин будан беҳтар аст.«Бибӯс» гуфта, рӯ ба замин ниҳоданАз дар бағри тоҷу тахт мурдан беҳтар аст.Зеро ин суннати Расулуллоҳ аст,Дар суннати ӯ ҳаргиз нуқсон нест.Чордаҳ аср ба ин гувоҳи холис аст –Инсоне, ки пайрави суннат аст, азиз аст.Даврони пурмашаққат, замони зулм –Дар Макка мӯъминон хун мехӯрданд.Ҷони мусалмон чун арзонтарин матоъ буд,Имон одамонро метарсонд.Аъёни Макка ҷамъ омаданд,Сарашон гаранг гашта, машварат карданд:«Чӣ кунем, ки нотавонони МуҳаммадАз динаш рӯ гардонда, ҳасрат кашанд?!Сари морро кӯфтан кори хуб аст,Кошки чашмаи булоқро баста тавонем.Сухани Муҳаммад чӣ хонише аст,Кошки забони ӯро ҳам ёбем!Биёед, пурсида бинем, ки ӯ чӣ мехоҳад,Шояд ба бой шудан ҳавас дорад?!Агар тиллою нуқраро орзу кунад,Бидиҳем, охир, бо ҳамин ором шавад.Шодии мард, албатта, зан аст,Ҷононаҳои зебо – ҳузури ҷон.Агар Муҳаммад зебоёнро хоҳад,Бидиҳем, то сурури дил ёбад.Агар бойию канизон кифоя накунад,Агар тоҷу тахт ва давлат талаб кунад,Агар «ваҳй» гуфта, динашро нагирад,Подшоҳ шавад, ба тахт барояд, марҳамат!Бешак ба итоати ӯ сар хам мекунандАсли арабҳо – элҳои Қурайш.Танҳо ба мо ваҳйу тавҳид лозим нест,Агар аз ин даст кашад, бас, ҳар чӣ хоҳад!Ҳамаашро барояш муҳайё мекунем –Шону шӯҳрат, қудрату қувват меёбад.Сухани мо сухан аст – ҳаргиз шикаста намешавад,Танҳо ҳамин лаҳза аз динаш даст кашад!»Ба чунин пешниҳодҳо Расули ХудоҲатто раъйи худро овора накарда,Шабу рӯз аз роҳат ҷудо гашта,Барои дини Ҳақ чора ҷуст.Яъне дар баробари бандагии Ҳақ, эй ҷон,Оё султонии олам баробар аст, аҷаб?!Аз ин зиёдтар толеъ ҳаст, эй инсон,Агар муҳаббати Ҳақ ба ту насиб гардад!Эй Ҳабиби Худо, эй Паёмбар,Хулосатул-олам, хотаман-набӣ!Ҳар кӣ бо ишқ ба Шумо тобеъ бошад,Ҳаргиз дунё матлаби ӯ нест!Шумо раҳмати Раҳмон, нури ҳидоят,Офтобе, ки роҳҳои торикро мунаввар кард.Шумо ба тамоми олам иноят аз Ҳақ,Мулку малакут ба Шумо муҳтоҷ аст.Бигзор шоҳон ҳатто ҳазор сол дар тахт нишинанд,Тоҷ пӯшида ҳазор сол давлат ронанд.Аммо давроне, ки бе Шумо монд, сохта аст,Кирмҳо бегу тӯраашро хӯрда тамом мекунанд.Чун эҳтироми худро ба Шумо нишон додТемур, айнан чун ғуломон сар хам карда.Ба ҳар куҷо саломи худро фиристода,Дар асл, дар сояи Шумо умр гузаронд.Яъне суннати Шуморо барпо кард,Сухани Шуморо ҳамеша баланд донист.Бад-ин сабаб дунё дар пояш ларзид,Бад-ин боис Самарқанди куҳан сарбаланд гашт.Ҳамеша бар сари худ гузоштааст, ё Расул,Авлоди поки аҳли сиёдатро.Барои ҳамин Худованд қабул кардДоди Темурро дар дами охирин.Яъне он зоти соҳибқирон орзу кард,Ки сар ниҳода хобад – ин атое аз Ҳақ аст –Зери пойи авлоди Паёмбар – Сайид Барака,Ҳатто дар қабри худ.Ҳар қадар мадҳи Шумо гӯем, кам аст,Кошки ҳамеша дар роҳи Шумо равем!Пеш аз ҳама, ҳар дам ба Шумо, бозБа олу асҳоб ҳазор салавоту салом бирасад!Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.