Зиндагӣ
Аксаран ногаҳ меҳаросам,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Аксаран ногаҳ меҳаросам,Дар тамоми вуҷудам ларза бозӣ мекунад.Дар тақ-тақ мекунад, бадхоҳ дар мезанад,Дар дарунам чароғе меҷӯям, ки афрӯзам.Ҳатто намехоҳам бидонам, киОн зоте, ки паси дар истодааст, кист.Ҳар қадар рангин бошад ҳам, аммоДар боғи пурхори ҳаёт хандидан намехоҳам.Аз зоти паси дар метарсам,Гӯё барои бурдани ман омадааст.Дар оина ба худ нигоҳ мекунам,Чӣ қадар беранг ҳастӣ, эй дунёи хокистарранг!Қалбам захмӣ аст – хунаш ҷорист,Нафсам аз пастӣ ҳикоят мекунад.Оҳу фиғони рӯҳи хаста лабрез шуда,Гоҳе ба сафари худ интиҳо мехоҳад.Зебоёнро дӯст доштам, хору хас гашта,Ҳама як ба як мераванд, қалб – корвонсарой.Даруни он аз фарёд пур гашт,Аммо барои меҳмонон ҳамеша ҷой ҳаст.Омадаву рафтагон бисёранд, аммо ҳеҷ касАшёи хоми дарду аламро намебинад.Мизбон соҳибҳиммат аст, соҳиби сабот,Ба ҳеҷ кас нолаю зорияшро нишон намедиҳад.Агар ин каси бечора поймол гардад,Ҳар раҳгузар, албатта, лагадкӯб карда гузарад;Эҳтимол, некӣ ҳамин аст, аҷаб нест,Агар тақдир ӯро ҳар рӯз чунин бибезад.Майлаш, эй худнамоён, майлаш, эй парвозкунандагон,Майлаш, эй онон, ки ба кашфи сир тоб наоварданд.Эй онон, ки дунёро эркалаю дӯст дошта ба оғӯш гирифтанд,Рӯзе ашк чашматонро обёрӣ кунад.Зеро аз чашми хушкида хайре нест,Он ҳаргиз хонаи дилро равшан намекунад.Шуморо ғайр аз як нуқта сайре нест,Аммо бигзор дилатон рӯзе хун шавад.Он гоҳ ҳаёт ба чашматон намоён мешавад,Он гоҳ аз дар тақ-тақро мешунавед.Рафтанро нахоста, оҳу дод мекунед,Аммо мондан ҳам ҳаргиз намехоҳед.Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.