Günahkâra mektup

Gel, dert ortağım. Seninle biraz dertleşelim. Azizim, ben melek değilim. Melek olmak gibi bir iddiam da yok. Kapkara topraktan yaratılmış insanın zürriyetiyim. Üstüne üstlük aslım pek kokuşmuş ve iğrenç bir sudandır. Başkalarını suçlamayı ve günahkârlardan nefret etmeyi zühd ehline bırakalım. Onlar bu işi çok iyi becerirler. Onlar seninle beni rezil rüsva etmeyi, ayıplarımızı ve günahlarımızı âleme yayıp kınama pisliğini üstümüze boşaltmayı, mümkünse kalabalığı toplayıp önce sopalarla dövüp kovalamayı, sonra da taşlamayı çok isterler. Alnımızda bu yazılıysa göreceğiz. Biz artık zühd ve takva ehli olan o şerefli zatlar gibi asilzade ve keramet sahibi değiliz; onlar gibi anneden yeni doğmuş bir bebek kadar tertemiz de değiliz; aksine üstümüz başımız çöpe, çamura, zulüm necasetine bulanmış zavallılarız. Takva ehline kürsüleri verelim; “kalallahu ve kale Rasulullah” deyip lezzet alsınlar. Zühd ehline ziyafetlerin başköşesini ve meclislerin tahtını teslim edelim; vaaz ve nasihat edip mest ve müstağrak olsunlar! O keramet sahiplerine kalabalığın vızıldayarak koşuşmasını, eteklerini ve omuzlarını tavaf etmesini bırakalım ki bundan sonsuz bir hafiflikle göklerde uçsunlar. Bize ayak altı ve eşikler kalsın, ayakkabıların arasına karışıp yatalım. Bize harabeler ve viraneler düşsün, örümcek ağlarına sarınıp uyuyalım. Gözümüze insanların bız gibi parmakları batsın; onların ta’nları ve sövgüleri, yüzlerini nefretle hışımla çevirip “Sen de insan mısın?” diyerek geçip gitmeleri olsun; biz ise garip hâlimizle sesimizi çıkarmayalım. Zaten bu dünyanın sahte bayramları ve yapma ihtişamları hangi hakikatten haber verir? Kimin sevabının ve tövbesinin Allah katında makbul olduğunu söyleyebilir, hangi günahı ve isyanı merdut diyebilirsin? Allah’ın secdeye konan hangi alınları cehenneme mahkûm edeceğinden, hangi azgınları ve asileri cennetle ağırlayacağından kesin haberin var mı? Simalarından heybet ve salabet yağanların ibadetlerini reddedip, varlıklarından masiyet alev alev yükselen, her günü isyanın karanlığında geçen zavallıların günahları ilahî rahmetle bağışlanırsa, kimin haddine düşmüş “bu yanlıştır” demek! Yaratılmışların gözündeki bir mertebe Hakk’ın rahmetine teminat olmadığına göre, yaratılmışların dilindeki hangi aşağılamanın cehenneme gönderme belgesi olduğunu söyleyebilirsin?! Ey günahkâr! Bir grup insan yolculuğa çıktı. Yolları harikulade gül bahçelerinden ve bağlardan geçti ve derken kapkara, kokuşmuş bir bataklıkla karşılaştılar. Hepsi o bataklığa düştü. Bataklıktan bin bir güçlükle çıkıp biraz yürüyor, sonra yine çamura batıyorlardı. Bataklığın öte yanından güzel giyimli başka insanlar onlara gülüyor, yardım etmek istemiyor, “Yardım edersek çamurları bize bulaşır” diye tiksiniyorlardı. Bu hâlden çamura batanların gönülleri yıkılıyordu.

O zaman içlerinden biri “İyilik de kötülük de Allah’tandır; ey Allah’ım, bizi bu bataklıktan kurtar!” diye yürekten yalvardı. O an Allah onun gönlüne ümit ve kuvvet verdi. O, bataklığa batanların hepsine “Hepiniz birbirinizin elini sıkıca tutun!” dedi. Böylece bataklığın içinde bir zincir oluştu. Birbirini sıkıca tutan zavallılar çamurdan kurtulmaya çalışıyor, yine düşüyorlardı. Bu azaba dayanamayıp ağlıyorlardı, fakat yine de her biri dostunun elini tutuyordu. Onların ağlamaları, yüzlerine kadar çamura batmaları, ağızlarının çamurla dolması biraz yukarıdan geçen temiz giyimlilerin nefretini kabartıyordu. “Kendiniz suçlusunuz, siz bu çamur yemeye layıksınız” diyerek onlara doğru tükürüyor, kendi yollarında şarkı söyleyip türkü çağırarak devam ediyorlardı. Bataklığın içindekilere de sonsuz azaplardan sonra baht güldü: kıyıya ulaştılar. Birer birer çamurdan çıktılar. Fakat hepsi çok kötü kokuyordu. Yüzlerine gözlerine bakılacak gibi değildi. O sırada gökyüzünü bulut kapladı. Bataklığın kenarından geçip buraya gelenleri kaygı bastı: “Şimdi sel gelirse yollar çamur olur, biz çamurda kalırız!” Evet, sel geldi. Sel çamura bulanmış bütün insanları yıkadı. Bedenlerinde zerre kadar kir kalmadı. Yalınayak hâlde menzile huzur ve şevkle koştular. Bataklığın kenarından gelenler ise yağmur yüzünden oluşan su birikintilerinden ve çamurlardan tiksinerek yürüdükçe giysileri hiç istemedikleri şekilde kirlenip gitti. Ey günahkâr!

Hikâyenin özünü anladın mı? Gül bahçesinde keyif sürenleri kendi hâllerine bırak! Gözlerini haramdan sakınan o zühd ehline bakma; sen kendin gibi bir günahkâra bak. Ben de senin bir türdeşinim. O keramet sahiplerinden bir yardım bekleme; sen kendin gibi harabat ehline yakınlaş. İnan, elbette bu çamurdan çıkacağız; inan, yağacak yağmur bizi tertemiz yapacak. Tertemiz olmak tek başına hiçbir şeyi çözmez; Allah’ın rahmetinden ümidini kesme, Allah’ın kahrından da emin olma. Allah beni günahlardan arındırmaz diye ümitsizliğe düşmen, Allah’ın rahmetini kendi işlerinden küçük görmendir. Allah günahlarım için beni cezalandırmaz diye emin olman, kendi yaptıklarını Allah’ın kahrından büyük bilmendir. İkisinden de Allah korusun! Ben seni günahtan kurtarmayacağım; yalnızca er ya da geç bu bataklıktan çıkacağına inan! Sana yardım edecek bir el uzatılacak, hem de çok yakında! Yalnız çekinme; o ümide doğru, o ümide götüren yollara doğru yürü.

Akrom MALIK