ON YEDİNCİ BÖLÜM

ON YEDİNCİ BÖLÜM

YETİMLER

Hayal edin: bir grup çocuk cıvıl cıvıl oynuyor. Sesleriyle dünyayı ayağa kaldırıyorlar. Bir şeyler için çekişiyor, kendi kendilerine zıplıyorlar ve saire. Fakat aralarında bir çocuk sessizce başını eğiyor; hayır, o da oynuyor, ama tebessümü kırık. Cesareti az. Bir şeyi eksik.

Sonra birden çocuklar “Babacığım! Baba!” diye koşuyorlar. Fakat o çocuk hiçbir yere koşmuyor. Yaralı bir yavru kuş gibi boynu bükük bakıyor. Çünkü koşsa da faydasız olduğunu biliyor. Çünkü babasının gelmediğini iyi anlıyor. Çünkü onun babası yok. Gerçekten babası yoksa neyse; ama annesiyle babası boşanmışlar. Önce bağırıp çağırmışlar, belki babası annesini dövmüştür, belki dövmemiştir; sonra annesi ağlayıp hıçkırarak birini aramış. Biraz sonra dedesiyle ninesi gelip “Sokakta kalmış kızımız yok!” diyerek kızlarını torunlarıyla birlikte arabaya bindirip götürmüşler. Ve o evde çocuğun babasının gıybeti başlamış. Sohbetler hep onun zulmü ve kötülüğü üzerine olmuş.

Çocuk bunları hatırlamaz, belki de hatırlar. Fakat aklı ermeye başladığında babası yoktu. Evinde dayısı var, dedesi var, ninesi var, ama babası yok. Tuhaf, herkesin babası var, onun babası yoktu.

Çocuk büyüdü. Okula gitti. “Babası yok, annesi boşanmış” diye konuşuyorlardı. Okuldan çocukları babaları gelip alıyordu, ama onun babası hiç gelmiyordu. Annesi geçimimi sağlayacağım diye çalışıyor, bu yüzden çocuğuna vakit ayıramıyordu, çünkü işi çoktu.

Yalnızlık kötüymüş: annesinin başı açık, yani kocasız olduğu için erkekler ona laf atıp durdu, sonunda biri onunla evlendi de. Çocuk yeni “baba”nın evine gitmekten çok korktu. İstemeye istemeye gitti. Yeni “baba”nın asık suratı yüzünden annesi onu erkenden uyutur, yeni “baba”yı kırmamak için çabalardı.

Çocuk ise boynunu büküp büyüyordu. Sonunda olmadı; ne zamana kadar böyle dolaşacağım deyip kendini serbest bıraktı. Hiçbir şeyden korkmayan biri oldu. İstediği yere gider, istediği yerden gelir, annesinin sözünü hiç dinlemezdi. Yavaş yavaş babasına duyduğu özlem de söndü. Artık baba denen insanın sevgisi olduğunu hiç bilmiyordu.

Son duyulanlara göre bir kavgaya karışmış, bıçaklanmış; fakat iyileşince onu yine de suçlu bulup hapse atmışlar; o zaman henüz on sekiz yaşındaymış. Hemen herkes onun babasız büyüdüğünü ve terbiyesizliğini konuştu; fakat hiç kimse aile meşakkatine katlanamayan anne babayı, kızını ve torununu kahramanlık edercesine arabaya bindirip götüren ve şu anda sararıp solmuş olan yaşlı karı kocayı hatırlamadı. O zaman hiç kimse “Ey çocuklarım, kavga etmeyin, barışın, birlik içinde yaşayın!” dememişti ve bu söz söylenmediği için bu ailenin dağıldığını kimse düşünmedi.

Yetim iki türlüdür: gerçek yetim ve yaşayan yetim. Gerçek yetimi Allah bizzat himayesinde korur, fakat yaşayan yetim hor görülen yetimdir. Yaşayan yetim, bencil ve terbiyesiz, sabırsız ve düşüncesiz büyüklerin işlediği suçun kurbanıdır.

Gerçek yetimlik kaderdir. Yetimle muamele etmek zordur. Çünkü gönlü nazik olur. Tek bir sözle yetinmez, yarım söz ona yetmez. Neredeyse her zaman gönlünde bir buruklukla yaşar. Yıllar içinde yarası onu sevgisiz bir insana da dönüştürebilir. Yetimin sıcak yemeği, yumuşak ekmeği, temiz elbisesi, geniş yatağı olmaz. Onun yaşlı gözleri, buruk gönlü, çökük omuzları, eğik başı ve acı bir geçmişi olur.

Yetime bakan, onu okutan, terbiye eden insan cennetliktir. Çünkü dünyada yetim büyütmek kadar meşakkatli bir iş yoktur.

Bu bölümdeki tek sözümüz şudur: Çocuğu yaşayan yetim yapmayın! Evladınıza merhamet edin!

Akrom MALIK