БОБИ ҲАФДАҲУМ

БОБИ ҲАФДАҲУМ

ЯТИМОН

Тасаввур кунед: як гурӯҳ кӯдакон ғалоғула карда бозӣ мекунанд. Бо овозҳояшон оламро ба сар мебардоранд. Чизеро талош мекунанд, худ аз худ ҷаст-ҷаст мекунанд ва ҳоказо. Аммо дар миёни онҳо як кӯдак хомӯш сар хам кардааст, не, ӯ низ бозӣ мекунад, вале табассумаш шикаста аст. Ҷуръаташ паст. Чизе ба ӯ намерасад.

Баъд ногаҳон кӯдакон: «Падарҷон! Дада!» – гуфта медаванд. Вале он кӯдак ба ҳеҷ куҷо намедавад. Мисли чӯҷаи захмхӯрда мӯлт-мӯлт менигарад. Зеро ӯ медонад, ки давиданаш бефоида аст. Зеро ӯ хуб мефаҳмад, ки падараш наомадааст. Зеро ӯ падар надорад. Агар воқеан падар намедошт, майлаш, вале модару падараш ҷудо шудаанд. Аввал доду фарёд карданд, шояд падараш модарашро зада бошад, шояд назада бошад, баъд модараш гирякунон ба касе занг зад. Пас аз андак муддат бобою бибиаш омада: «Духтари мо дар кӯча намондааст!» – гуфта, наберааш ва духтарашро ба мошин шинонда бурданд. Бо ҳамин дар он хонадон ғайбати падари кӯдак оғоз ёфт. Суҳбатҳо танҳо дар бораи зулм ва бадии ӯ буданд.

Кӯдак инҳоро ба ёд намеорад, шояд ба ёд орад. Вале вақте ки ӯ ақлро шинохт, падараш набуд. Дар хонааш тағоаш ҳаст, бобояш ҳаст, бибиаш ҳаст, вале падараш нест. Аҷиб, ҳама падар доранд, вале ӯ падар надошт.

Кӯдак калон шуд. Ба мактаб рафт. Мегуфтанд, ки падар надорад, модараш ҷудо шудааст. Падарони кӯдакон аз мактаб онҳоро гирифта мебурданд, вале падари ӯ ҳеҷ гоҳ намеомад. Модараш барои рӯзгор кор мекард, бинобар ин ба фарзандаш вақт ҷудо карда наметавонист, зеро кораш бисёр буд.

Танҳоӣ бад будааст – чун модараш бешавҳар буд, мардон ба ӯ сухан мепартофтанд ва охир яке ӯро ба занӣ гирифт ҳам. Кӯдак аз рафтан ба хонаи «падари» нав бисёр тарсид. Хоҳу нохоҳ рафт. Аз сабаби абрӯ турш кардани «падари» нав модараш ӯро барвақт мехобонд ва мекӯшид, ки «падари» навро наранҷонад.

Кӯдак бошад, сар ба гиребон калон мешуд. Охир тоқат накард, то кай чунин мегардам гуфта, худро озод гузошт. Аз ҳеҷ чиз наметарсидагӣ шуд. Ба ҳар ҷое ки мехост, мерафт ва аз ҳар ҷое ки мехост, меомад, ба гапи модараш тамоман гӯш намедод. Оҳиста-оҳиста ҳасрати падар низ хомӯш шуд. Ӯ акнун ҳаргиз намедонист, ки одаме бо номи падар меҳр дорад.

Тибқи охирин гапҳо, ӯ ба кадом як ҷанҷол омехта шуда, корд хӯрдааст, аммо пас аз шифо ёфтан, ба ҳар ҳол айбдор карда, ба зиндон андохтаанд, он вақт ӯ акнун ҳаждаҳсола буд. Қариб ҳама дар бораи бепадар калон шудан ва бетарбиягии ӯ гап заданд, вале ҳеҷ кас падару модареро, ки ба машаққати оила тоқат накарданд, ва пиру кампиреро, ки ҳамон вақт ногаҳон пайдо шуда, духтару набераашонро қаҳрамонона ба мошин шинонда бурданд, ба ёд наовард. Ҳеҷ кас он вақт: «Эй фарзандонам, ҷанҷол накунед, оштӣ шавед, якдилона зиндагӣ кунед!» – нагуфта буд ва ҳеҷ кас мулоҳиза накард, ки аз сабаби гуфта нашудани ҳамин сухан ин оила ҷудо шуд.

Ятим ду хел аст: ятими ҳақиқӣ ва ятими зинда. Ятими ҳақиқиро Худо худаш дар паноҳи худ нигоҳ медорад, вале ятими зинда ятими хор аст. Ятими зинда қурбони ҷинояти калонсолони худхоҳу бетарбия, бесабру бемулоҳиза аст.

Ятими ҳақиқӣ – тақдир аст. Муомила бо ятим душвор аст. Зеро дили ӯ нозук аст. Ӯ ба як сухан қонеъ намешавад, ними сухан ба ӯ кифоя намекунад. Ӯ қариб ҳамеша бо доғи дил зиндагӣ мекунад. Дар тӯли солҳо захми ӯ метавонад ӯро ба одами бемеҳр табдил диҳад. Ятим хӯроки гарм, нони нарм, либоси тоза, бистари васеъ надорад. Ӯ чашми ашкбор, дили шикаста, китфи хамида, сари фурӯхамида ва гузаштаи талх дорад.

Касе, ки ятимро парвариш кард, хононд ва тарбия намуд, аҳли ҷаннат аст. Зеро дар олам машаққате мисли парвариши ятим нест.

Ягона сухани мо дар ин боб: кӯдакро ятими зинда накунед! Ба фарзандатон раҳм кунед!

Акром МАЛИК