Жас отыз бестен бір жылға асты,
Тәнде азайды жастықтың химиясы. Бір кездері денеге от сыймай, тасты,
Өлеңдер: Өмір
Акром Маликтің өлеңдері — жаңалары басында. Көңіл күйіңізге сайын таңдаңыз.
Біреу кеткен болса, бәлкім, саған
Жақсылық жеткен шығар, күйме, жетер. Бірақ кеткендер де сенен құтылып,
Мен саған сенген едім, күдіктер бар екен ішіңде,
Еркін барған едім ғой, иттерің атылды көшеңде. Жоспарымда жоқ еді ғой бір күні опасыздық жасауың,
Қыздар кемел болсын дедік жар салып,
Өзін-өзі бақсын болмастан мұқтаж. Өмір сүрсін қиналмай, ән салып,
Сәлем, әй, балақай! Тағы келдің бе,
Әр жолы келуің маған мәлім. Мына ақиқатты жақсы білдің бе —
Ғаріп күндеріңде берік тұрған, тұрақтылық көрсеткен,
Қара түндеріңде шырақ жаққан, құтқару жолын көрсеткен Дос сияқты ешкім жақын емес, қадірлі емес,
Егер күшім жетіп, қадір болсам ғой,
Ақыл мен білімде сирек болсам ғой, Бір сөз айтпас едім мұң-дертімнен,
Ей, көзімнің гауһары, мейірімнің өзегі,
Ей, сөзі тәттім, көзі тәттім! Аман-есен өтсін өмір сапары,
Ішкі әлеміме назар салғандар,
Сорлылығымды сезіп қалдыңыз. Қайғыма қарап шаршағандар,
Мен өзімді жақыннан біліп
Шыдап жүр едім амалсыз. Енді кім дос болып келіп,
Көбінесе селт етіп кетемін кенет,
Бүкіл болмысымда ойнайды діріл. Есік тақылдайды, тақылдар бәдбақ,
Пара-пара бөлініп шашылған едім,
Түйір-түйір қылып жинап келесің. Өзімді шайнадым, ұсақтап жедім,
Кіммен дос болсақ, біз бас тартпадық,
Адалдық пен опа сақтадық әрдайым. Опасыздық батпағын әсте кешпедік,
Біреуді дос деп бауырыңа бассаң,
Сыр мен құпияңды етсең де әшкере – Тағдыр ғой, аяғың бастаса ақсап,
Десті: «Қайғылы өлеңдерің оқылар,
Дұшпандар шат болғай, достарда қайғы». Дедім: «Дұшпан болған соң, қуансын бір,
Десті: «Жазғаның неге дерт, айрылық?
Неге бола алмайсың азаптан алыс?» Дедім: «Халімнен өзім де таңмын,
Жүректерді ауыртпас нағыз сүйкімді жан,
Көңіл күтуді ұмытпас ешбір сәт. Өйткені дерт дертті адамды етпесе дерттес,
Қаншама тырыссам да, қанша күрессем де,
Мүлдем жеңімпаз болу машақат болды. Көңіл жағынан ісім оңбай,
Кіммен дос болсақ та, біз бас тартпадық,
Адалдық пен опаны сақтадық мәңгі. Опасыздық батпағын ешбір кешпедік,
Қанша қамға түс, қайғыр, бірақ
Табалдырығыңа келсең, жарқырасын ойың. Өйткені дұға етті Алла Елшісі:
Бүгін тағы бір рет көрдім түнекті,
Тағы бір рет батты бір күнім. Өкініш, ұстай алмай асыл жігерді,
Көп рет саған қарай бет бұрдым,
Қасыңда әр сәт мұрақабада болдым. Жаралы құстай ыңырсыр еді рух,
Разымын. Тірідей өлу деген сол –
Жан беру азапты өтті, не етейін?.. Құдайым, құлыңды қинамай өлтір,
Бізден кеткен барлығыңызға сәлем болсын!
Бізден кетіп, қамдарыңыз тамам болсын! Бақытыңызға кедергі болып тұрсақ,