Нәпсінің айласынан ақыл аң-таң қатқай,
Шайтан аңду салғай пана-панада. Хақты ұға алмай ой мен сана қатқай,
Өлеңдер: Даналық
Акром Маликтің өлеңдері — жаңалары басында. Көңіл күйіңізге сайын таңдаңыз.
Өзіңнен кетпегін, өзіңде болғын,
Кетсең егер, өзіңе келуің абзал. Өзіңе лайық істерді қылғын,
Бақытсызбын демегін, бақыт өзіңде,
Мінез бен әдебің – өміріңде бейне. Рахат әр айтқан сөзде, сөзіңде,
Дүниенің дертін тартпаймын десең,
Иыққа тауларды артпаймын десең, Күн сайын уларды татпаймын десең,
Жасы ұлғайғанда ақылдылар ақырын
Сөздер түйінін түйе бастағай. Келген-кеткенге жымиып жайбарақат,
Жақсы адам болғын, жақсы адам бол,
Күліп тұрсын жүзің, жұмсақ бол, ізгі мінезді. Кемелге жет, толған айдай тол,
Сенің қайғы шегуіңді қалар ма едім мен?
Жүрегіңнің ауруы маған керек пе? Жарамас ісіңе қыстар ма едім мен?!
Оқыған болса егер жарты кітап,
Жарты бет мақала оқыған шығар. Өзін ғалым біліп етер хитап,
Сенің тірлігің де, жаның, рухың да –
Азап пен таңданыстың бұлағы ол. Сен содан тұрасың – барың-жоғың ол,
Ұстаз риза болса, ұлық мәртебең,
Жер мен көк тағзым мен мадақ етер. Бірақ ұстаз ренжісе, бақыт саған харам,
«Ой еркін» деп, «сөз еркін» деп,
Өз ойына өзгеден сұрайды төзім. Қара халыққа тән мінезде бұл да –
Екі топтан опасыздық шығар –
Не харамзададан, не заты төмен құлдан. Өйткені Хақ сөзін пәк жандар ұғар,
Бір жігіт есейіп келе жатып, сол кез,
Күш-қуат жайында сүрер еді қиял. Бір пірге кезіккен соң, сұрады сауал –
Шындық пен өтірік арасында қабырға бар, бірақ
Бұл қабырға жібектей, мөлдір, нәзік. Өтіріктен өмір бойы тұрмасаң жырақ,
Өлең – екі кісінің ісі, әлбетте,
Ақын мен оқырманның серіктік ісі. Егер ақын болса өнер иесі,
Әлем өз жолымен жүруі үшін
Әр тозаң орнында тұруы керек. Адамның бақыты да бүтін болу үшін
Әй, жастар! Әй, көкке ұшқан жандар,
Әй, ащы-тұщы не – әлі татпаған! «Иығымда бар» деп қанаттар,
Бір жас жігіт ғариф жанға қарай
Барып басын иді, етіп құрмет. Деді: «Әй, мағрифат бағының сәруі,
Кейде кесу керек, кейде шабу,
Ауырудан айқайласын науқас. Аяма. Ауырулар ішінен шипаны табу –
Бір кісі мақтады өзін солайша,
Бірақ мақтау екені білінбес еді. Естіп аң-таң қалды жиналған жұрт:
Бәрі мақтап қалса, қашқаның жақсы,
Мақтау – жаның үшін жағылған от. Шегіңде үнсіз тұр топыраққа ұқсап,
Түрлі адамдар бар әлемде, ақыр,
Әрқайсысын тану – мүлде қиын-ау. Өйткені бетперде киер, іші толы кір,
Бір ғалым әрі әулие жанның әйелі
Тілі ащы еді, мінезі тым ауыр. Еш қысылмастан ерге батылданып,
Күдік даласын сандалып кезіп,
Бір хикмет иесіне кезікті жігіт. Көңілінде шынайы құрмет сезіп,