Бұл әлемде көп таңданыстың түрі,
Білемін дегеннің көбі білмес, айқын. Әрдайым ақиқатты кенет көріп,
Өлеңдер: Даналық
Акром Маликтің өлеңдері — жаңалары басында. Көңіл күйіңізге сайын таңдаңыз.
Бәрі тыныш, бәрі бейбіт,
Бүлік те жоқ, жоқ бұзақылық. Бірақ келсе надандар тобы,
Құтты даргаһқа кірдің,
Қадамың мүбәрак болсын! Қадір-қасиетін білдің –
Шикі жемістің мекені — бұтақ үстінде,
Тұқымның мекені — топырақ астында. Өз орнын тастаған даңқ қуған жан,
Дос туралы сан алуан сипат пен мақтау,
Дос — жүрегіңнің ішіндегі шоқ, от. Бірақ ойыңды баспасын қырау —
Табылған әр нәрсе жоғалады екен,
Табудан не мұрат, не пайда, не сүд?! Жоғалмас нәрсені тап, әй, көңіл,
Елестетсем егер ұлы жандарды,
Олардың айбыны жүректі дірілдетер. Дүние ішінде көріп қирандыларды,
Бір жігіт отырған еді қайғылы,
Кенет оны пірі шақырды кел деп. Мүрид, қайғы оны етпестен хәлак,
Тілден шыққан сөздерім әдемі-әдемі киінген,
Тілге алсаңыз егер, түсер ойынға секілді. Бірақ мені басады ауыр-ауыр уайымдар,
Өзгенің айыбын көргенше, Құдай,
Көзім соқыр болса да ризамын, риза. Өзгенің кемшілігін айтқанша, тіпті,
Жер үстінде желдің, жүгірдің шексіз,
Төрт тарабың құбыла — жол көрінбейді. Көзіңді тек перделер жапқан еді,
Үнсіз еңбек ет, әсте тырыспа
Білуге адамдардың іші мен сыртын. Салмақпен міндетіңді атқарған соң,
Надандықтың қолында тұтқын екенсің,
Насихаттар әсер етпейінше, Соқырдай іздеп мін мен қатені,
Біреу жат болса, айтыспа, әсте,
Жеккөрініш шынжырынан өзіңді құтқар. Дүниені қой да, де тек Құдай,
Адамдар айтса алғыс, жарайсың,
Алданба қант-әтеш сорған баладай. Шалқайып мақтау естіген сайын
Қай бір жүрегі жаралы ғаріпке, ей, құл,
Көрсетсең түйірдей мейірім егер, Сол мейірімің жолыңда бейне бір гүл,
Адамның өзі — үлкен майдан,
Шайқас жүрер нәпсімен аяусыз. Бұл соғыста жүрек төгер қан,
Түрлі-түрлі адамдар бар әлемде, ақыры,
Әрқайсысын тану қиынның қиыны. Шынында, бетперде киер, іші толы кір,
Әркім іс қылғай өз затына сай,
Бұзылмас мәңгіліктің бұл әділеті: Кітапты сүю – патшаларға тән,
Бір жігіт қария жанға еріп,
«Сізге сұрағым бар!» – деп қылды үн. Дана қарады көтеріп басын:
Сұрақ болды бір күні ұстазға былай:
«Бұл әлемде, айтыңызшы, бақытты қай жан?» Жауап айтты ұстаз: «Анық күндей –
Адамдардан ренжіме, өзің де адамсың,
Кейде ақылды болсаң, кейде надансың. Кемшілік пен қасиетіңе қарап, көп таңсың,
Бұлттың өзі емес, әкелген суы жақсы,
Суынан ішкейсің де, өзін ұмытқайсың. Біз де бұлт сияқтымыз, сонша тасу мен күркіреу –
Екі нәрсе бар әлемде, әй, дос,
Ақыл-есіңді алып, қатты мас етер. Нәпсіңе әр ісін көрсетіп дұрыс,