Өлең демеңіз қағаздағы қараларымды,
Әшекей жоқ сөзімде, емес сәнқойлық. Жай ғана, жылаған жараларымның
Өлеңдер: Өмір
Акром Маликтің өлеңдері — жаңалары басында. Көңіл күйіңізге сайын таңдаңыз.
Жүз шанышқан қолыңды сүйемін, досым,
Тағы у бер, күмәнсіз ішемін. Мейлі, осы қолыңда өлемін, досым,
«Сені досың сатты» демеңіз маған,
«Бауырың таратты бөхтан» демеңіз. Тіпті жүз шаншылса бұл әлсіз тәнге,
Егер жүрек толмаса түгел опаға,
Жаулап алмаса адалдық пен шындық, Әсте шыдамассың тозаңдай жапаға,
Көбінесе селт етемін кенет,
Бүкіл болмысымда ойнайды діріл. Есік қағылады, қағады жаман ниетті,
Егер дос болсаң бір ер жүрекпен,
Әсте қалмассың халінен бейхабар. Ең алдымен опаны Құдайдан тіле,
Адам өмір сүрер толқу ішінде,
Айтпақшы, уақыт ісі – талан-тараж. Етіп адам өмірін пара-пара,
Жоғалту ауыр, жоғалту ащы,
Бір бөлшегің кеткендей болады, әттең. Әрбір жоғалту – жүректе шаншу,
Жасым он жеті, он сегіз, он тоғыз,
Жиырма үш еді, не жиырма төрт. Қысқасы, бозбала едім, бірақ әсте
Қиғаш ашылғанда ащы өмірдің
Болаттан жасалған ауыр есігі, Бір бозбала тыңдап байсалды зарды,
Шегіргүл жаңбырда қалғаны сияқты
Басым жауған тастар астында қалды. Әзірейіл жандарды алғаны сияқты
Олжасын ұзақ шайнайтын бөрідей
Мені ұзақ шайнап, қорытпақшы қайғы. Ішінен қара түтін қайнайтын мұржадай
Рахатта өтті бірнеше сәттер,
Тілде тәспих пен хамд, тәубе, истиғфар. Түстей болып қалды тіпті қамдар,
Доспын дегендерге айтайын хақ сөзді,
Мүмкін бұдан бейхабар желөкпе жандар. Нұрға толтыр әуелі жүрек деген көзді,
Машақат жүгінен шаршаған бір жанға
Жас бір әке кенет сөз қатты: «Менің ұрпағым келді өмірге,
Бір күні жиналды достар көңілді,
Жүректің қанынан құрды сұхбат. Көңілдер құстай қанат қақты,
Бақытты өмір сүрудің бір ұлы сыры бар,
Мүмкін сыр емес, қарапайым ақиқат: Тіпті балаң болсын, адамнан әсте
Дос шықпас ешқашан дүние ахлынан,
Әсте тарта алмас дос үшін машақат. Дос үшін кеше алмас ләззат теңізінен,
Опалы досым жоқ деп зарлайсың,
Айыптап жақсылық білмес жандарды. Бәрі – арамшөп, тек өзің – күріш,
Дүние бір құдық, батқан, шөккен
Ешқашан түбіне жете алмады. Оған жүрегіндегі мейірін төккен
Құдай бұл әлемді жаратты әрі
Әлемді адамға мекен етті. Бір-бірін сүйесін деп қуаныш, қайғыда,
Баянсыз жаһан сұлуы, уаллаһи,
Жаһан сұлуы жоқ, Алладан басқасы! Әлішер Науаи хазірет
Қашан көңіл тар болып қалар?
Тіпті аһ деп үні шықпайды? Қайғымен толғанда, өйткені,
Ауыр күндер көп өмірде,
Кейде көңілің азаптан қан. Бал деп уды татып,