Аз ҳилаи нафс ақл ҳайрон бимонад,
Шайтон пинҳон-пинҳон камин гирад. Ҳақро дарк карда натавониста, фикру зеҳн карахт гардад,
Шеърҳо: Ҳикмат
Шеърҳои Акром Малик — навтаринҳо дар боло. Мувофиқи кайфияти худ интихоб кунед.
Аз худ марав, бо худат бош,
Агар равӣ, ба худ омаданат авло. Корҳое кун, ки ба ту муносибанд,
Нагӯ, ки бадбахтам, бахт дар худи туст,
Хулқу адабат дар ҳаётат инъикос аст. Ҳаловат дар ҳар гапу сухани гуфтаи туст,
Агар гӯӣ, ки дарди дунёро намекашам,
Агар гӯӣ, ки бар китф кӯҳҳоро бор намекунам, Агар гӯӣ, ки ҳар рӯз заҳрҳо намечашам,
Чун синну солашон боло равад, оқилон оҳиста
Гиреҳи суханҳоро бастан мегиранд. Ба омадаву рафта ором табассум карда,
Одами хуб бош, одами хуб бош,
Рӯят хандон бошад, ҳалим бош, хушхулқ. Камол ёб, монанди моҳи пурра,
Оё ман мехостам, ки ту ғам хӯрӣ?
Дардҳои қалбат ба ман лозиманд магар? Ба коре, ки аз уҳдааш набароӣ, туро маҷбур мекардам магар?!
Агар нимта китоб хонда бошад,
Нимсаҳифа мақола хонда бошад шояд. Худро олим дониста, хитоб мекунад,
Зиндагии ту, ҷону рӯҳи ту –
Чашмаи азобу ҳайрат аст он. Ту аз он иборатӣ – ҳасту нести туст,
Агар устод рози бошад, мақом олист,
Замину осмон таъзиму таҳсин мекунад. Лек агар устод биранҷад, бахт бар ту ҳаром,
«Фикр озод аст», «сухан озод аст» гуфта,
Барои фикраш аз дигарон тоқат мехоҳад. Ин ҳам хислати хоси авомуннос аст –
Аз ду тоифа хиёнат сар занад –
Ё аз ҳаромзода, ё аз ғуломи пастзот. Зеро сухани Ҳақро покзотон фаҳманд,
Ҷавоне ҳангоми ба воя расидан, алҳол,
Дар бораи зӯру қудрат хаёл меронд. Чун ба пире дучор шуд, савол пурсид –
Миёни росту дурӯғ девор ҳаст, вале
Ин девор ҳаририю шаффофу нарм аст. Агар умрбод аз дурӯғ дур набошӣ,
Шеър кори ду кас аст, албатта,
Кори муштараки шоиру шеърхон. Агар шоир соҳиби санъат бошад,
Барои он ки олам дар роҳи худ равад,
Ҳар зарра бояд дар ҷои худ истад. Барои он ки бахти одам ҳам комил бошад,
Эй ҷавонон! Эй онон, ки сар пур аз ҳаво доред,
Эй онон, ки ҳанӯз талху ширинро начашидаед! «Бар китфам болҳо ҳаст» мегӯед,
Ҷавони навқироне сӯи зоти ориф
Рафта, бо эҳтиром сар фуруд овард. Гуфт: «Эй сарвари боғи маърифат,
Гоҳе бояд бурид, гоҳе пора кард,
Бигзор бемор аз дард фарёд занад. Раҳм макун. Аз миёни дардҳо шифо ёфтан –
Касе худро чунон ситоиш кард,
Лек маълум набуд, ки ин ситоиш аст. Аҳли оломон шунида, лол монданд:
Агар ҳама туро ситоиш кунанд, гурехтанат беҳтар,
Ситоиш – оташест, ки барои ҷонат афрӯхта шуд. Дар ҳадди худ чун хок хомӯш бош,
Охир, дар олам одамони гуногун ҳастанд,
Шинохтани ҳар яке маҳол андар маҳол. Зеро ниқоб мепӯшад, дарунаш пур аз чирк,
Зани як зоти олиму валӣ
Забонаш талх буд, хислаташ хеле вазнин. Бе ҳеҷ хиҷолат ба шавҳар ҷуръат карда,
Дашти иштибоҳро саргашта гашта,
Ҷавоне ба як аҳли ҳикмат дучор омад. Дар дилаш эҳтироми самимӣ ҳис карда,