Агар иззат хоҳӣ, аз аросат бигурез –
Тарафдори ҳама мабош, тарафдори як тараф бош. Ба ғарибу бечора оғӯш кушо,
Шеърҳо: Ҳикмат
Шеърҳои Акром Малик — навтаринҳо дар боло. Мувофиқи кайфияти худ интихоб кунед.
Илмро талаб кун, эй толиби илм,
Зеро ғолиби ҷаҳолат илм аст. Олим гашта, аммо одамиятро
Барои бахт сухани ширину рӯи кушода басанда аст,
Бар дардҳо ғолиб омада хандидан кори шоён аст! Сухани ширин ба қалбат лолаҳо тақдим мекунад,
Чун Худо равиши оламро тартиб дод,
Ба ҳар кас вазифаи коре бор кард. Он ки ба амри илоҳӣ иқтидо кардааст,
Гумон макун, ки «даруни худро пинҳон доштам»,
Корҳоят оинаи даруни туст. Гумон макун, ки «бо ниқобам бурдам»,
Шогирди ҳанӯз хом ба пир нидо кард:
«Дер боз зикр кардам, вале шавқ намеёбам… Боз як вирди дигар ба ман диҳед,
Рӯзе чанд шогирд ҷамъ омада,
Даврае гарму дилкаш ташкил доданд. Ҳар яке барои васфи пири худ
Шогирдон «ид муборак» гуфта омаданд,
Бо суханони зебо, бо ҳадяҳо. Аз қалби устод дардҳо шуста шуданд,
Чун шамоли бесаранҷоми баҳор
Сари кӯратро ба ҳар дару рахна мезанӣ. Чун саволе дар забони гунг
Ҳар кас муносиби зоти худ кор мекунад,
Ин адолати азал вайрон намешавад: Китобро дӯст доштан – хоси подшоҳон аст,
Агар ҳар як инсон ба оина нигарад,
Бубинад, ки рӯйи аслиаш зебо нест. Тоқати рӯбарӯ шуданро як лаҳза надошта,
Агар фармон додан лозим ояд, ба шарте,
Ҳамеша дар ёдат бошад қоида: Шарти адо шудани ҳар амр –
Бисёр одамон ваъдаро гӯё
Кӯкнор ё банг мепиндоранд. Аз ҳамин сабаб «хотирҷам бош» гуфта ҳамеша
Дар замонҳои қадим он вақт буд,
Ки одамон ҳанӯз аз чиркҳои дунё мегурехтанд. Чун офтоби тафаккур медурахшид, ҷаҳон
Назди донишманди замон, ки дар ҳикмат офтоб
Гашта буд, як воиз омад. Шуҷоаташ лабрез буд ва худ ҷавон,
Инҳо китобҳои кӯҳнаанд, хатҳои сафедмӯй,
Панҷ ё шашсад сол аст синну солашон. Пурасрор мавҷ мезананд санъатҳои ҷодугар,
Ҳар рӯз, чун субҳи нав медамид, қадам-қадам
Одами кӯҳнаи даруни худро ба дор овехт. Аз худ безор шуд, аз худ ҳар дам
Чун боди азобҳои гуногун вазид,
Ва на дӯсту на хеш китф дода натавонист – Назди дарвеши дардманд омада,
Ҷавоне буд пурқувват, шуҷоъ,
Хунаш ҷӯшида лабрез, дар худ намегунҷид. Гӯё дунё дар пояш таслим буд,
Аллоҳ амр кард, ки эҳсон кун,
Ба бечорагону гуруснагон садақа деҳ. Агар инсон якдигарро такя дода назияд,
Худнамоӣ хоси занон аст,
Нигоҳҳои номаҳрам ба онҳо ҳузур мебахшанд. Барои ҳамин атр мепошад, мӯй мебофад,
Агар хонадор шудан хоҳӣ, эй ҷавон, бишнав,
Ҷуфти ҳалоли худотарс биёб. Агар аз Худо натарсад, тамоми як умр
Агар касе микрофон дароз карда «сухан гӯй» гӯяд,
«Суханҳо озоданд» гуфта ҳаргиз шод машав. Суханони озод аз забонат баромада
Агар касе аз хатоят хабар диҳад,
Наранҷ, пеш аз ҳама ба Худо ҳамд гӯй! Инсони гӯянда ҳам мӯътабар мешавад,