Döst çiqmas heç qaçon dunyo ahlidan,
Aslo torta olmas döst-çun maşaqqat. Döst-çun öta olmas lazzat bahridan,
Şe’rlar
Akrom Malikning şe’rlari — yangilari boşida. Kayfiyatingizga mosini tanlang.
Eski bir haqiqat haqida senga
Xabar beray, quloq tutgin, qaroğim. Sinovdan ötmagan har neki yangi,
Menga tavakkul qil deb aytdi Xudo,
Suyangaç, şubhani daf qil dilingdan. Tavakkul qildim deb tilingda, ammo
Mulkim deb öylaysan qaddu-qomatu,
Ovozu, çiroyu, aqlu fahmni. Olamda yöq deya mening monandim,
Yolğiz öltirarkan parişon bir zot,
Faqat Xudo yodi uni zabt etmiş. Köz oçib atrofga boqdiyu, hayhot,
Vafodor döstim yöq deya noliysan,
Ayblab yaxşilik bilmas kaslarni. Barça kurmak, faqat özing – şolisan,
Oç qolmoqdan emas, ey inson, işon,
Köp afsus yegaysan töyganing uçun. Eng oğir azob ham kelarkan, çunon,
Hamma narsani ham bilmoq şart emas,
Bilmaslik foydadir ba’zan, bilgandan. Hamma oğriqlar ham qayğu, dard emas,
Dunyo bir quduqdir, ğarq bölgan, çökkan
Heç qaçon tubiga yeta olmadi. Unga qalbidagi mehrini tökkan
Har qança taqillat, har qança çaqir,
Oçilmas köpinça tavfiq eşigi. Hatto sahrolarda, toğlarda hayqir,
Ustozman desang-u, ilm savaşida,
Tulporlar çoptirsang, öqisang maydon! Inson-u şaytonning jang – kuraşida
Yod olib örgansa bölar luğatni,
Yod olsa, yodaki bölar qoidalar. Lekin tahsillarda topmam hikmatni,
Ikki daryo öşa, zamin ham öşa,
Şarafli saltanat, mulklarning izi. Valiylar maktabi bölgan bu göşa,
Xudo bu olamni yaratdi hamda
Olamni odamga makon ayladi. Bir-birin suyasin deb quvonç, ğamda,
Quturgan itdan qoç, qopmasdan avval,
Qopsa, it singari sen ham qopgaysan. Robbing afv eşigin yopmasdan avval,
Baqosizdir jahon ra’nosi, valloh,
Jahon ra’nosi yöq, ki mosivalloh! Alişer Navoiy hazratlari
Rozidirman, Tangrim, taqdirga tamom,
Rizq, umr, ajalga qilmam e’tiroz. Lekin qanday ahvol böldiki, mudom
Kuyib ketgan qalbning suvratini kördingmi?
Mendan kelib holing ne deb sördingmi? Oşiğingni yoqmoq sening dardingmi?
TÖRTLIKLAR
Qalbimda muhabbat olovi gulgun, Kuydirib ruhimni poklar kundan kun.
OŞIQLARGA
Sevdingmi, yonişga rozi böl-da, sev, Özingdan tonişga rozi böl-da, sev.
Qaçon köngil bölib qolgay tor?
Hatto oh deb uni çiqmaydi? Qayğu bilan tölganda, zero,
Oğir kunlar köpdir hayotda,
Ba’zan diling azobdan qondir. Asal deya zaharni tota
SEN KABI
Sen kabi heç kimni qalbim Öziga sirdoş deb tutmadi.
Ey hijron, soğinç ötida jismimni, mayli, yondir,
Nafsimdan qutqar meni, isyondan dilim qondir. Işqimda sodiq qolay deb jonni beray, yo Rab,