Дўст чиқмас ҳеч қачон дунё аҳлидан,
Асло торта олмас дўст-чун машаққат. Дўст-чун ўта олмас лаззат баҳридан,
Шеърлар
Акром Маликнинг шеърлари — янгилари бошида. Кайфиятингизга мосини танланг.
Эски бир ҳақиқат ҳақида сенга
Хабар берай, қулоқ тутгин, қароғим. Синовдан ўтмаган ҳар неки янги,
Менга таваккул қил деб айтди Худо,
Суянгач, шубҳани даф қил дилингдан. Таваккул қилдим деб тилингда, аммо
Мулким деб ўйлайсан қадду-қомату,
Овозу, чирою, ақлу фаҳмни. Оламда йўқ дея менинг монандим,
Ёлғиз ўлтираркан паришон бир зот,
Фақат Худо ёди уни забт этмиш. Кўз очиб атрофга боқдию, ҳайҳот,
Вафодор дўстим йўқ дея нолийсан,
Айблаб яхшилик билмас касларни. Барча курмак, фақат ўзинг – шолисан,
Оч қолмоқдан эмас, эй инсон, ишон,
Кўп афсус егайсан тўйганинг учун. Энг оғир азоб ҳам келаркан, чунон,
Ҳамма нарсани ҳам билмоқ шарт эмас,
Билмаслик фойдадир баъзан, билгандан. Ҳамма оғриқлар ҳам қайғу, дард эмас,
Дунё бир қудуқдир, ғарқ бўлган, чўккан
Ҳеч қачон тубига ета олмади. Унга қалбидаги меҳрини тўккан
Ҳар қанча тақиллат, ҳар қанча чақир,
Очилмас кўпинча тавфиқ эшиги. Ҳатто саҳроларда, тоғларда ҳайқир,
Устозман десанг-у, илм савашида,
Тулпорлар чоптирсанг, ўқисанг майдон! Инсон-у шайтоннинг жанг – курашида
Ёд олиб ўрганса бўлар луғатни,
Ёд олса, ёдаки бўлар қоидалар. Лекин таҳсилларда топмам ҳикматни,
Икки дарё ўша, замин ҳам ўша,
Шарафли салтанат, мулкларнинг изи. Валийлар мактаби бўлган бу гўша,
Худо бу оламни яратди ҳамда
Оламни одамга макон айлади. Бир-бирин суясин деб қувонч, ғамда,
Қутурган итдан қоч, қопмасдан аввал,
Қопса, ит сингари сен ҳам қопгайсан. Роббинг афв эшигин ёпмасдан аввал,
Бақосиздир жаҳон раъноси, валлоҳ,
Жаҳон раъноси йўқ, ки мосиваллоҳ! Алишер Навоий ҳазратлари
Розидирман, Тангрим, тақдирга тамом,
Ризқ, умр, ажалга қилмам эътироз. Лекин қандай аҳвол бўлдики, мудом
Куйиб кетган қалбнинг сувратини кўрдингми?
Мендан келиб ҳолинг не деб сўрдингми? Ошиғингни ёқмоқ сенинг дардингми?
ТЎРТЛИКЛАР
Қалбимда муҳаббат олови гулгун, Куйдириб руҳимни поклар кундан кун.
ОШИҚЛАРГА
Севдингми, ёнишга рози бўл-да, сев, Ўзингдан тонишга рози бўл-да, сев.
Қачон кўнгил бўлиб қолгай тор?
Ҳатто оҳ деб уни чиқмайди? Қайғу билан тўлганда, зеро,
Оғир кунлар кўпдир ҳаётда,
Баъзан дилинг азобдан қондир. Асал дея заҳарни тота
СЕН КАБИ
Сен каби ҳеч кимни қалбим Ўзига сирдош деб тутмади.
Эй ҳижрон, соғинч ўтида жисмимни, майли, ёндир,
Нафсимдан қутқар мени, исёндан дилим қондир. Ишқимда содиқ қолай деб жонни берай, ё Раб,