Qayğurma, qalbingda anduhlaring kam bölsin,
Köngling içra heç öçmas umid otliğ şam bölsin! Sendan dösting keçmadi, keçmagay ham, ey oşiq,
Şe’rlar
Akrom Malikning şe’rlari — yangilari boşida. Kayfiyatingizga mosini tanlang.
Soğindim deganlar, sevdim deganlar,
Gohida ğamingni oz-oz yeganlar! Soğinçi çin bölsa, işqi rost bölsa,
Şafoatga yetişsang, mahbublarni unutma,
Ötmişingda qalbingga mansublarni unutma! Xudo berib ne’matin nasib etsa ğoliblik
Ey olam, takbir ayt: Allohu akbar!
Ey odam, takbir ayt: Allohu akbar! Ey qalam, takbir ayt: Allohu akbar!
Bizdan ketgan hammangizga salom bölsin!
Bizdan ketib ğamlaringiz tamom bölsin! Baxtingizga tösiq bölib turgan esak,
Vaqtni dono hokim desammi?
Har kimga loyiq hukmni berar. Vaqtni dono ustoz desammi?
Uluğ hakimlardan Sa'diy Şeroziy
"Guliston"da tutdi bir hikmat gulin. Ul hikmat haq erur, qilma e'tiroz,
Bildirib sevasanmi, bildirmay sevasanmi,
Raşkdan yonasanmi, sevgingdan tonasanmi; Izhor-la kelasanmi, ozor-la yelasanmi,
Qayoqqa qoçişni bilmaydi goho,
Içidan yeb kelar bir qayğu nogoh. Kerilib yurgani qiynaydi uni,
YARADOR QUŞ
Oğriqdan qayerga özini Urişni bilmaydi bir quş.
Xudoyim, boşimga biror ğam kelsa,
Birovning qoşida qilsam dardi hol; Va anduh qalbimni xanjardek tilsa,
Xato qilmoq erur bandaning işi,
Xatoga mubtalo insonning zoti. Ammo xatokorlar içida şaksiz
Har işning şarti bor bölmoği uçun,
Masalan, oy yoruğ tölmoği uçun, Yulduzlar çaraqlab kulmoği uçun
ULĞAYIŞ
Yurakni qayğular egallab aççiq, Qalbingga yetmasa havolar mudom —
Haq söz-çun köksingga ursalar xanjar,
Şaraf bundan ortiq bölmagay, albat. Haqiqat – nur, undan boyquşlar qoçar,
Sabr qiliş qiyin. Çunki Xudoyim
Bandaga qaysi iş maşaqqat bölsa Ul iş şarafini ayladi qoyim,
Şe’r yoziş men uçun maşaqqat, ey döst,
Öynab kulib aslo aytolmayman söz. Şe’r uçun yuragim kuymoği kerak,
Yoş edi. Pişmagan ğör edi u payt,
Azobu lazzatga edi begona. Har kun navröz edi, har kuni hayit,
Qizlar komil bölsin dedik baralla,
Öz-özini boqsin bölmasdan muhtoj. Yaşasin qiynalmay qilib taralla,
Olamning işlari ötkinçi mudom,
Ya’ni bu olamning özi singari. Istasang baxtiyor yaşaşni tamom,
Duşmanning nomussiz laşkari emas,
Qurşasa, ne’matlar qurşadi faqat. Biz esa köngilga yasadik qafas,
Işonma holingga, ey ğarib inson,
Maqomingga noxos suyanmagaysan. Toki sinov kelsa boşga nogahon,
Ötgan oriflardan qolgan naql bu:
Jism samo bölsa, köngildir quyoş. Goho undan mutlaq ğoyibdir yoğdu,
XASBI HOL
Yodimda – bir damlar şe’rlar yozardim, Söz izlaş va yonma-yon teriş edi u.