Аз аҳли дунё ҳеҷ гоҳ дӯст намебарояд,
Ҳаргиз барои дӯст машаққат кашида наметавонад. Барои дӯст аз баҳри лаззат гузашта наметавонад,
Шеърҳо
Шеърҳои Акром Малик — навтаринҳо дар боло. Мувофиқи кайфияти худ интихоб кунед.
Дар бораи як ҳақиқати кӯҳна ба ту
Хабар диҳам, гӯш кун, азизам. Ҳар чизи нав, ки аз озмоиш нагузаштааст,
Худо гуфт: «Ба Ман таваккал кун»,
Чун такя кардӣ, шубҳаро аз дилат дафъ кун. Бар забонат «таваккал кардам» гуфтӣ, аммо
Қаду қоматро мулки худ мепиндорӣ,
Овозу ҳусн ва ақлу фаҳмро. «Дар олам монанди ман нест» гуфта,
Зоти парешоне танҳо нишаста буд,
Фақат ёди Худо ӯро забт карда буд. Чашм кушода ба атроф нигаристу, ҳайҳот,
«Дӯсти вафодор надорам» гуфта менолӣ,
Касони некинодонро айбдор карда. Ҳама алафи бегона, танҳо худат – шолӣ,
На аз гурусна мондан, эй инсон, бовар кун,
Бисёр афсӯс мехӯрӣ барои сер шуданат. Вазнинтарин азоб ҳам, маълум мешавад, меояд
Ҳама чизро донистан шарт нест,
Надонистан гоҳе аз донистан фоиданоктар аст. Ҳама дардҳо ғаму ғусса нестанд,
Дунё чоҳест, ки ҳар кӣ ғарқ шуд, фурӯ рафт,
Ҳеҷ гоҳ ба қаъраш расида натавонист. Касе, ки меҳри дилашро ба он рехт,
Ҳар қадар тақ-тақ кун, ҳар қадар бихон,
Дари тавфиқ аксаран кушода намешавад. Ҳатто дар саҳроҳо, дар кӯҳҳо фарёд зан,
Агар «устодам» гӯию дар набарди илм
Тулпорҳо давонию майдонро бихонӣ! Дар ҷангу муборизаи инсону шайтон
Луғатро аз ёд карда омӯхтан мумкин,
Аз ёд кунӣ, қоидаҳо аз бар мешаванд. Лекин дар таҳсилҳо ҳикматро намеёбам,
Ду дарё ҳамон, замин ҳам ҳамон,
Салтанати пуршараф, нишони мулкҳо. Ин гӯша, ки мактаби валиён буд,
Худо ин оламро офарид ва
Оламро барои одам макон сохт. То дар шодиву ғам якдигарро такя диҳанд,
Аз саги девона бигурез, пеш аз он ки газад,
Агар газад, ту ҳам мисли саг мегазӣ. Пеш аз он ки Парвардигорат дари афвро бандад,
Бебақост раънои ҷаҳон, валлоҳ,
Раънои ҷаҳон нест, ки мосиваллоҳ! Ҳазрати Алишер Навоӣ
Розиам, Худоё, ба тақдир тамом,
Ба ризқу умр, аҷал эътироз намекунам. Лекин ин чӣ аҳвол шуд, ки ҳамеша
Сурати дили сӯхтаро дидӣ?
Омада аз ман «ҳолат чӣ?» гуфта пурсидӣ? Сӯзондани ошиқат дарди туст магар?
РУБОИЁТ
Дар дилам оташи муҳаббат гулгун, Рӯҳамро сӯзонда рӯз то рӯз пок мекунад.
БА ОШИҚОН
Дӯст доштӣ? Ба сӯхтан розӣ шаву дӯст дор, Ба аз худ гузаштан розӣ шаву дӯст дор.
Дил кай танг мегардад?
Ҳатто «оҳ» гуфта садояш намебарояд? Вақте ки аз ғусса пур шавад, зеро,
Дар ҳаёт рӯзҳои вазнин бисёранд,
Гоҳе дилат аз азоб хун аст. Заҳрро асал гуфта чашида
МИСЛИ ТУ
Мисли ту ҳеҷ касро дилам Барои худ ҳамроз нашуморид.
Эй ҳиҷрон, ҷисмамро дар оташи иштиёқ, майлаш, бисӯз,
Маро аз нафсам раҳо кун, аз исён дилам хун аст. Дар ишқам содиқ монам гуфта ҷон бидиҳам, ё Раб,