Мунтазир мабош!
Ҳар қадар интизор шавӣ, вақтат намегузарад, Ба касе, ки сирри дил нафаҳмад, дил макушо.
Шеърҳо: Ишқ
Шеърҳои Акром Малик — навтаринҳо дар боло. Мувофиқи кайфияти худ интихоб кунед.
Сурати дили сӯхтаро дидӣ?
Омада аз ман «ҳолат чӣ?» гуфта пурсидӣ? Сӯзондани ошиқат дарди туст магар?
РУБОИЁТ
Дар дилам оташи муҳаббат гулгун, Рӯҳамро сӯзонда рӯз то рӯз пок мекунад.
БА ОШИҚОН
Дӯст доштӣ? Ба сӯхтан розӣ шаву дӯст дор, Ба аз худ гузаштан розӣ шаву дӯст дор.
МИСЛИ ТУ
Мисли ту ҳеҷ касро дилам Барои худ ҳамроз нашуморид.
Эй ҳиҷрон, ҷисмамро дар оташи иштиёқ, майлаш, бисӯз,
Маро аз нафсам раҳо кун, аз исён дилам хун аст. Дар ишқам содиқ монам гуфта ҷон бидиҳам, ё Раб,
Ғам махӯр, дар дилат андӯҳҳоят кам бод,
Дар дилат шамъи хомӯшнашавандае бо номи умед бод! Дӯстат аз ту нагузашт, нахоҳад гузашт ҳам, эй ошиқ,
Эй онҳое, ки «муштоқам» гуфтед, «дӯстат дорам» гуфтед,
Гоҳе ғами туро андак-андак хӯрдагон! Агар иштиёқаш ҳақиқӣ, ишқаш рост мебуд,
Ошкоро дӯст медорӣ, ё пинҳонӣ дӯст медорӣ,
Аз рашк месӯзӣ, ё аз ишқат даст мекашӣ; Бо изҳор меоӣ, ё бо озор мегузарӣ,
Шеър навиштан барои ман машаққат аст, эй дӯст,
Бо бозиву ханда ҳаргиз сухан гуфта наметавонам. Барои шеър бояд дилам бисӯзад,
Дар рӯзҳои ту ман намоён нахоҳам шуд,
Аз гулзоре, ки гаштам, изамро нахоҳӣ ёфт! Бе ту гиря намекунам, бе ту намехандам,
СИРРИ ПАРВОНА
Дар бораи парвона гап бисёр аст, Мегӯянд: худро ба оташ мезанад ӯ!
То ошиқи Ту шудам, эй маъшуқ,
Ба қуллаи ишқ баромадан мехоҳам. Агар вуҷудамро тире, ки чашмат парронд, фаро гирад,
Ин одам омадааст, ки рӯ ба рӯи бахт фидо гардад,
Омадааст, ки дар ишқи некон адо гардад. «Дар олам ҷуз муҳаббат маъное нест» гӯён,
Муҳаббат калидест, дари сирҳоро мекушояд,
Муҳаббат нурест, шайтонҳо аз он мегурезанд. Аз қудрати муҳаббат харсангҳо аз ҷояшон меҷунбанд,
Гоҳе ба заҳри талхи ҷудоӣ
Дидорро ҳамчун подзаҳр гирифтам. Дар бағри тирамоҳи тиллоии ғамгин