Ey közim gavhari, mehrim mehvari,
Ey sözi şirinim, közi şirinim! Eson-omon ötsin umr safari,
Poèmes
Les poèmes d’Akrom Malik, des plus récents aux plus anciens. Choisissez-en un selon votre humeur.
Bu olamning işini önglamoq mumkin emas,
Heç odamning işini önglamoq mumkin emas. Bir yoğini butlasang, boşqa taraf darz ketar,
Sen Yakkasan, Sen Birsan, Xudo,
Heç bir kasga emassan muhtoj. Har ne nuqson Zotingdan judo,
Zamirimga nazar solganlar,
Kasofatim qoldingiz sezib. Qayğuyimga boqib tolganlar,
Men özimni yaqindan bilib
Çidab yurgan edim çor-noçor. Endi kimki döst bölib kelib,
Xudo deb dunyoga qul bölgan kaslar,
Şayton otaşida kul bölgan xaslar, Goho xato qilsa adaşib nafslar,
Turfa insonlar bor olamda, axir,
Har birin tanimoq maholu mahol. Zotan, niqob kiygay, içi töla kir,
Köpinça seskanib ketaman nogoh,
Butun vujudimda öynaydi titroq. Eşik taqillaydi, taqillar badxoh,
Ixtiyorsiz böldim sevgi bobida –
Qalbim muhabbatin berk tutolmasdim. Hamişa mast edim işq şarobidan,
Parça-parça bölib soçilgan edim,
Zarra-zarra qilib yiğib kelyapsan. Özimni çaynadim, maydalab yedim,
Dunyoni qaytadan qurgan buyuk xalq!
Haqni suyib Haqqa mudom suyuk xalq! Goh zulm-u zulmatdan bağri kuyuk xalq!
Har kim iş aylagay öz zotiga mos,
Buzilmas azalning bu adolati: Kitobni sevmoqlik – podşohlarga xos,
Bir yigit möysafid zotga ergaşib,
“Sizga savolim bor!” – deb qildi nido. Donişmand qaradi kötarib boşin:
Savol böldi bir kun ustodga şunday:
“Bu olamda, ayting, baxtli qaysi zot?” Javob aytdi ustoz: “ Ravşandir kunday –
Robbim, pok aylagil qalbimni doğdan,
Kin-u adovatga qoldirma örin. Şoyad, joy bersang-u abadiy boğdan,
Parça-parça bölib soçilgan edim,
Zarra-zarra qilib yiğib kelyapsan. Özimni çaynadim, maydalab yedim,
Çumoliday haqir xilqatman. E voh,
Çumolini haqir dedimmi, keçir... Qanday ğofilmanki, yöl boşdan, Alloh,
Eng uluğ ne’matdir bilmoq Xudoni,
Xudoni tanimoq, Unga siğinmoq. Undan kutib har ne lutf-u atoni,
Bu olamni töldirmiş ilohiy tajallolar,
Bandaga vojib erur yolvoriş, tavallolar. Qalbing köra olsa gar, iqror-u tasdiq etgay –
Sening ğam çekmoğing istarmidim men?
Qalbing oğriqlari menga kerakmi? Eplamas işingga qistarmidim men?!
Eng uluğ ne’matdir bilmoq Xudoni,
Xudoni tanimoq, Unga siğinmoq. Undan kutib har ne lutf-u atoni,
Insonlardan ranjima, özing ham insondirsan,
Gohida oqil bölsang, gohida nodondirsan. Nuqson-u xislatingga boqib, köp hayrondirsan,
Bu olamni töldirmiş ilohiy tajallolar,
Bandaga vojib erur yolvoriş, tavallolar. Qalbing köra olsa gar, iqror-u tasdiq etgay –
Bulutning özi emas, keltirgan suvidir xuş,
Suvidan içgaysan-u, özini unutgaysan. Biz-da bulut kabimiz, şunça jöşiş-u xuruş –