Ей, көзімнің гауһары, мейірімнің өзегі,
Ей, сөзі тәттім, көзі тәттім! Аман-есен өтсін өмір сапары,
Өлеңдер
Акром Маликтің өлеңдері — жаңалары басында. Көңіл күйіңізге сайын таңдаңыз.
Бұл әлемнің ісін түзету мүмкін емес,
Еш адамның ісін түзету мүмкін емес. Бір жағын бүтіндесең, басқа жағы сызат кетер,
Сен Жалғызсың, Сен Бірсің, Құдай,
Еш бір жанға емессің мұқтаж. Әр кемшілік Затыңнан жырақ,
Ішкі әлеміме назар салғандар,
Сорлылығымды сезіп қалдыңыз. Қайғыма қарап шаршағандар,
Мен өзімді жақыннан біліп
Шыдап жүр едім амалсыз. Енді кім дос болып келіп,
Құдай деп дүниеге құл болған жандар,
Шайтанның отында күл болған қаңбақтар, Кейде қате жасаса адасып нәпсілер,
Түрлі-түрлі адамдар бар әлемде, ақыры,
Әрқайсысын тану қиынның қиыны. Шынында, бетперде киер, іші толы кір,
Көбінесе селт етіп кетемін кенет,
Бүкіл болмысымда ойнайды діріл. Есік тақылдайды, тақылдар бәдбақ,
Еріксіз болдым махаббат жолында –
Жүрегім сезімін жасыра алмадым. Әрқашан мас едім ғашық шарабынан,
Пара-пара бөлініп шашылған едім,
Түйір-түйір қылып жинап келесің. Өзімді шайнадым, ұсақтап жедім,
Дүниені қайтадан құрған ұлы халық!
Хақты сүйіп, Хаққа мәңгі сүйікті халық! Кейде зұлымдық пен түнектен бауыры күйік халық!
Әркім іс қылғай өз затына сай,
Бұзылмас мәңгіліктің бұл әділеті: Кітапты сүю – патшаларға тән,
Бір жігіт қария жанға еріп,
«Сізге сұрағым бар!» – деп қылды үн. Дана қарады көтеріп басын:
Сұрақ болды бір күні ұстазға былай:
«Бұл әлемде, айтыңызшы, бақытты қай жан?» Жауап айтты ұстаз: «Анық күндей –
Раббым, пәк ете гөр жүрегімді дақтан,
Кек пен өшпенділікке қалдырма орын. Бәлкім, орын берсең мәңгілік бақтан,
Пара-пара бөлініп шашылған едім,
Түйір-түйір қылып жинап келесің. Өзімді шайнадым, ұсақтап жедім,
Құмырсқадай болмашы жаратылыспын. Әттең,
Құмырсқаны болмашы дедім бе, кешір... Қандай ғапылмын, жол басынан, Алла,
Ең ұлы нығмет – білмек Құдайды,
Құдайды тану, Оған сыйыну. Одан күтіп әр не лұтф пен атаны,
Бұл әлемді толтырған ілаһи тәжәллилер,
Пендеге уәжіп болар жалбарыну, тәуәллалар. Жүрегің көре алса, иқрар етіп, растағай –
Сенің қайғы шегуіңді қалар ма едім мен?
Жүрегіңнің ауруы маған керек пе? Жарамас ісіңе қыстар ма едім мен?!
Ең ұлы нығмет – білмек Құдайды,
Құдайды тану, Оған сыйыну. Одан күтіп әр не лұтф пен атаны,
Адамдардан ренжіме, өзің де адамсың,
Кейде ақылды болсаң, кейде надансың. Кемшілік пен қасиетіңе қарап, көп таңсың,
Бұл әлемді толтырған ілаһи тәжәллилер,
Пендеге уәжіп болар жалбарыну, тәуәллалар. Жүрегің көре алса, иқрар етіп, растағай –
Бұлттың өзі емес, әкелген суы жақсы,
Суынан ішкейсің де, өзін ұмытқайсың. Біз де бұлт сияқтымыз, сонша тасу мен күркіреу –