Эй кўзим гавҳари, меҳрим меҳвари,
Эй сўзи шириним, кўзи шириним! Эсон-омон ўтсин умр сафари,
Қосықлар
Акром Маликтиң қосықлары — жаңалары басында. Кеўил-күйиңизге сәйкесин таңлаң.
Бу оламнинг ишини ўнгламоқ мумкин эмас,
Ҳеч одамнинг ишини ўнгламоқ мумкин эмас. Бир ёғини бутласанг, бошқа тараф дарз кетар,
Сен Яккасан, Сен Бирсан, Худо,
Ҳеч бир касга эмассан муҳтож. Ҳар не нуқсон Зотингдан жудо,
Замиримга назар солганлар,
Касофатим қолдингиз сезиб. Қайғуйимга боқиб толганлар,
Мен ўзимни яқиндан билиб
Чидаб юрган эдим чор-ночор. Энди кимки дўст бўлиб келиб,
Худо деб дунёга қул бўлган каслар,
Шайтон оташида кул бўлган хаслар, Гоҳо хато қилса адашиб нафслар,
Турфа инсонлар бор оламда, ахир,
Ҳар бирин танимоқ маҳолу маҳол. Зотан, ниқоб кийгай, ичи тўла кир,
Кўпинча сесканиб кетаман ногоҳ,
Бутун вужудимда ўйнайди титроқ. Эшик тақиллайди, тақиллар бадхоҳ,
Ихтиёрсиз бўлдим севги бобида –
Қалбим муҳаббатин берк тутолмасдим. Ҳамиша маст эдим ишқ шаробидан,
Парча-парча бўлиб сочилган эдим,
Зарра-зарра қилиб йиғиб келяпсан. Ўзимни чайнадим, майдалаб едим,
Дунёни қайтадан қурган буюк халқ!
Ҳақни суйиб Ҳаққа мудом суюк халқ! Гоҳ зулм-у зулматдан бағри куюк халқ!
Ҳар ким иш айлагай ўз зотига мос,
Бузилмас азалнинг бу адолати: Китобни севмоқлик – подшоҳларга хос,
Бир йигит мўйсафид зотга эргашиб,
“Сизга саволим бор!” – деб қилди нидо. Донишманд қаради кўтариб бошин:
Савол бўлди бир кун устодга шундай:
“Бу оламда, айтинг, бахтли қайси зот?” Жавоб айтди устоз: “ Равшандир кундай –
Роббим, пок айлагил қалбимни доғдан,
Кин-у адоватга қолдирма ўрин. Шояд, жой берсанг-у абадий боғдан,
Парча-парча бўлиб сочилган эдим,
Зарра-зарра қилиб йиғиб келяпсан. Ўзимни чайнадим, майдалаб едим,
Чумолидай ҳақир хилқатман. Э воҳ,
Чумолини ҳақир дедимми, кечир... Қандай ғофилманки, йўл бошдан, Аллоҳ,
Энг улуғ неъматдир билмоқ Худони,
Худони танимоқ, Унга сиғинмоқ. Ундан кутиб ҳар не лутф-у атони,
Бу оламни тўлдирмиш илоҳий тажаллолар,
Бандага вожиб эрур ёлвориш, таваллолар. Қалбинг кўра олса гар, иқрор-у тасдиқ этгай –
Сенинг ғам чекмоғинг истармидим мен?
Қалбинг оғриқлари менга керакми? Эпламас ишингга қистармидим мен?!
Энг улуғ неъматдир билмоқ Худони,
Худони танимоқ, Унга сиғинмоқ. Ундан кутиб ҳар не лутф-у атони,
Инсонлардан ранжима, ўзинг ҳам инсондирсан,
Гоҳида оқил бўлсанг, гоҳида нодондирсан. Нуқсон-у хислатингга боқиб, кўп ҳайрондирсан,
Бу оламни тўлдирмиш илоҳий тажаллолар,
Бандага вожиб эрур ёлвориш, таваллолар. Қалбинг кўра олса гар, иқрор-у тасдиқ этгай –
Булутнинг ўзи эмас, келтирган сувидир хуш,
Сувидан ичгайсан-у, ўзини унутгайсан. Биз-да булут кабимиз, шунча жўшиш-у хуруш –