Ey gözümün cevheri, sevgimin mihveri,
Ey sözü tatlım, gözü tatlım! Esen sağ geçsin ömür seferi,
Şiirler
Akrom Malik’in şiirleri, en yeniler başta. Ruh hâlinize uygun olanı seçin.
Bu âlemin işini düzeltmek mümkün değil,
Hiçbir insanın işini düzeltmek mümkün değil. Bir yanını onarsan, başka taraf çatlar,
Sen Teksin, Sen Birsin, Allah’ım,
Hiçbir kimseye değilsin muhtaç. Her türlü noksan Zatından uzak,
İçime nazar edenler,
Uğursuzluğumu sezip kaldınız. Kederime bakıp yorulanlar,
Ben kendimi yakından bilip
Katlanıp duruyordum çaresiz. Şimdi kim dost olarak gelip
Allah deyip dünyaya kul olan kimseler,
Şeytan ateşinde kül olan çerçöpler, Bazen hata etse yanılıp nefisler,
Türlü türlü insanlar var âlemde, işte,
Her birini tanımak imkânsızın da imkânsızı. Zaten maske takar, içi kir dolu,
Çoğu zaman ürperip kalırım ansızın,
Bütün vücudumda oynar bir titreme. Kapı çalınır, çalar kötü niyetli,
İradesiz kaldım sevgi babında –
Kalbim muhabbetini saklayamazdı. Daima sarhoştum aşk şarabından,
Paramparça olup saçılmıştım,
Zerre zerre derleyip geliyorsun. Kendimi çiğnedim, ufalayıp yedim,
Dünyayı yeniden kuran büyük halk!
Hak’kı sevip Hak’ka daima sevgili halk! Kimi zulüm ve zulmetten bağrı yanık halk!
Herkes iş görür kendi zatına uygun,
Bozulmaz ezelin bu adaleti: Kitabı sevmek – padişahlara has,
Bir genç ak saçlı bir zatın ardınca gidip
“Size bir sorum var!” diye seslendi. Bilge baktı başını kaldırıp:
Bir gün üstada böyle bir soru soruldu:
“Bu âlemde, söyleyin, mutlu olan kim?” Cevap verdi üstat: “Gün gibi açıktır –
Rabbim, temiz eyle kalbimi lekeden,
Kine, düşmanlığa bırakma yer. Belki yer verirsen ebedî bahçeden,
Paramparça olup saçılmıştım,
Zerre zerre derleyip geliyorsun. Kendimi çiğnedim, ufalayıp yedim,
Karınca gibi hakir bir mahlukum. Eyvah,
Karıncaya hakir mi dedim, affet... Ne kadar gafilim ki, baştan beri, Allah’ım,
En büyük nimettir bilmek Allah’ı,
Allah’ı tanımak, O’na sığınmak. O’ndan bekleyip her lütfü, atayı,
Bu âlemi doldurmuş ilahi tecelliler,
Kula vaciptir yalvarış, niyazlar. Kalbin görebilirse eğer, ikrar ve tasdik eder –
Senin gam çekmeni ister miydim ben?
Kalbinin acıları bana mı gerek? Beceremeyeceğin işe zorlar mıydım ben?!
En büyük nimettir bilmek Allah’ı,
Allah’ı tanımak, O’na sığınmak. O’ndan bekleyip her lütfü, atayı,
İnsanlardan incinme, sen de bir insansın,
Bazen akıllı olsan da, bazen nadansın. Kusuruna, hasletine bakıp çok hayransın,
Bu âlemi doldurmuş ilahi tecelliler,
Kula vaciptir yalvarış, niyazlar. Kalbin görebilirse eğer, ikrar ve tasdik eder –
Bulutun kendisi değil, getirdiği suyu hoştur,
Suyundan içersin de kendisini unutursun. Biz de bulut gibiyiz, bunca coşku ve gürleyiş –