Эй гавҳари чашмам, меҳвари меҳрам,
Эй сухани ширинам, чашми ширинам! Сафари умр бигзарад эмину омон,
Шеърҳо
Шеърҳои Акром Малик — навтаринҳо дар боло. Мувофиқи кайфияти худ интихоб кунед.
Кори ин оламро ислоҳ кардан мумкин нест,
Кори ҳеҷ одамро ислоҳ кардан мумкин нест. Агар як тарафашро бутун кунӣ, тарафи дигар дарз мебардорад,
Ту Ягонаӣ, Ту Якӣ, Худо,
Ба ҳеҷ кас нестӣ муҳтоҷ. Ҳар гуна нуқсон аз Зоти Ту ҷудо,
Эй онҳое, ки ба заминам назар андохтед,
Касофатамро ҳис карда мондед. Эй онҳое, ки ба ғамам нигариста хаста шудед,
Ман худро аз наздик дониста
Ноилоҷ тоқат карда мегаштам. Акнун ҳар кӣ дӯст шуда ояд,
Эй касоне, ки «Худо» гуфта ғуломи дунё шудаед,
Эй хасҳое, ки дар оташи шайтон хокистар шудаед, Гоҳе агар нафсҳо гумроҳ шуда хато кунанд,
Охир, дар олам инсонҳои гуногун ҳастанд,
Ҳар якеро шинохтан маҳоли маҳол аст. Зотан, ниқоб мепӯшанд, даруни онҳо пур аз чирк,
Аксар вақт ногаҳ меларзам,
Дар тамоми вуҷудам ларза бозӣ мекунад. Дар тақ-тақ мекунад, бадхоҳ тақ-тақ мекунад,
Дар боби муҳаббат беихтиёр шудам —
Ишқи дилро пинҳон дошта наметавонистам. Ҳамеша аз шароби ишқ маст будам,
Пора-пора гашта пошида будам,
Зарра-зарра ҷамъам карда меоӣ. Худамро хоидам, реза карда хӯрдам,
Дунёро аз нав бунёд карда халқи бузург!
Ҳақро дӯст дошта, ба Ҳақ доим азиз халқ! Гоҳ аз зулму зулмат ҷигарсӯхта халқ!
Ҳар кас коре кунад мувофиқи зоти худ,
Ин адолати азал вайрон намешавад: Китобро дӯст доштан — хоси подшоҳон,
Ҷавоне аз паи пири мӯйсафед рафта,
«Ба шумо саволе дорам!» — гуфт нидо. Донишманд нигарист, сар бардошта:
Рӯзе аз устод чунин савол шуд:
«Дар ин олам, бигӯед, хушбахт кадом зот?» Ҷавоб гуфт устод: «Равшан аст чун рӯз —
Раббам, қалбамро аз доғ пок гардон,
Ба кинаву адоват ҷой магузор. Шояд аз боғи ҷовидон ҷоям диҳӣ,
Пора-пора гашта пошида будам,
Зарра-зарра ҷамъам карда меоӣ. Худамро хоидам, реза карда хӯрдам,
Махлуқи ҳақирам мисли мӯрча. Эй воҳ,
Мӯрчаро ҳақир гуфтам магар, бубахш... Чӣ қадар ғофиламки, аз аввали роҳ, Аллоҳ,
Бузургтарин неъмат донистани Худост,
Худоро шинохтан, ба Ӯ ибодат кардан. Аз Ӯ ҳар лутфу атое интизор будан,
Ин оламро пур кардаанд таҷаллиёти илоҳӣ,
Бар банда воҷиб аст илтиҷову таваллоҳо. Агар қалбат бинад, иқрору тасдиқ кунад —
Оё ман мехостам, ки ту ғам хӯрӣ?
Дардҳои қалбат ба ман лозиманд магар? Ба коре, ки аз уҳдааш набароӣ, туро маҷбур мекардам магар?!
Бузургтарин неъмат донистани Худост,
Худоро шинохтан, ба Ӯ ибодат кардан. Аз Ӯ ҳар лутфу атое интизор будан,
Аз инсонҳо маранҷ, худат ҳам инсон ҳастӣ,
Гоҳе оқил бошӣ, гоҳе нодон ҳастӣ. Ба нуқсону хислатҳоят нигариста, бисёр ҳайрон ҳастӣ,
Ин оламро пур кардаанд таҷаллиёти илоҳӣ,
Бар банда воҷиб аст илтиҷову таваллоҳо. Агар қалбат бинад, иқрору тасдиқ кунад —
Худи абр не, обе, ки овардааст, хуш аст,
Аз обаш менӯшӣ ва худашро фаромӯш мекунӣ. Мо ҳам мисли абрем, ин қадар ҷӯшу хурӯш —