Bu olamda köpdir hayratning turi,
Bilaman degan çoğ bilmaslik ayon. Mudom haqiqatni qöqqisdan körib,
Qosıqlar: Danalıq
Akrom Maliktiń qosıqları — jańaları basında. Kewil-kúyińizge sáykesin tańlań.
Hammasi tinç, hammasi sokin,
Fitna ham yöq, yöq erur fasod. Ammo kelgaç juhhol tödasi,
Qutluğ dargohga kirding,
Qadaming muborak bölsin! Qadru qiymatin bilding –
Ğöraning makoni şoxning ustida,
Uruğning maskani tuproq ostida. Öz joyidan keçgan şuhrat qasdida,
Döst haqida bisyor tavsif-u maqtov,
Döst göyo yuraging içra çöğ, olov. Ammo tafakkurni bosmasin qirov –
Topilgan har narsa yöqolgay ekan,
Topmoqdan ne murod, ne naf-u ne sud?! Yöqolmas narsani topgil, ey köngil,
Tasavvur etsam gar uluğ zotlarni,
Ularning haybati dilni titratar. Dunyo içra körib xarobotlarni,
Bir yigit ölturur edi anduhnok,
Nogoh uni piri çorladi kel deb. Murid qayğu uni qilmasdan halok
Tildan çiqqan sözlarim gözal-gözal kiyingan,
Agar tilga olsangiz, tuşar göyo öyinga. Ammo meni bosadi oğir-oğir taşvişlar,
Özgalar aybini körgunça, Xudo,
Közim kör bölsa ham roziman, rozi. Özgalar nuqsini söylar ekan to,
Yer ustida yelding, yugurding behad,
Tört tomoning qibla — yöl körinmagay. Közingni pardalar qoplamiş faqat,
Sukut saqlab işla, urinma aslo
Bilmoqqa odamlar içi-yu taşin. Viqor-la vazifang aylagaç ado,
Jaholat qölida ekansan asir,
Toki nasihatlar qilmasa ta’sir, Körlarça axtarib nuqson-u xato,
Kimdir ağyor bölsa, olişma, aslo,
Nafrat zanjiridan özingni qutqar. Dunyoni qöygil va de faqat Xudo,
Odamlar aytsalar olqiş, ofarin,
Aldanma xörozqand sörgan boladek. Taltayib maqtovlar eşitgani sari
Qaysi bir siniqdil ğaribga, ey qul,
Körguzsang zarraça lutf mabodo, Ul lutfing yölingda bamisoli gul,
Inson özi katta jangmaydon,
Jang boradi nafs-la beayov. Bu uruşda yurak tökar qon,
Turfa insonlar bor olamda, axir,
Har birin tanimoq maholu mahol. Zotan, niqob kiygay, içi töla kir,
Har kim iş aylagay öz zotiga mos,
Buzilmas azalning bu adolati: Kitobni sevmoqlik – podşohlarga xos,
Bir yigit möysafid zotga ergaşib,
“Sizga savolim bor!” – deb qildi nido. Donişmand qaradi kötarib boşin:
Savol böldi bir kun ustodga şunday:
“Bu olamda, ayting, baxtli qaysi zot?” Javob aytdi ustoz: “ Ravşandir kunday –
Insonlardan ranjima, özing ham insondirsan,
Gohida oqil bölsang, gohida nodondirsan. Nuqson-u xislatingga boqib, köp hayrondirsan,
Bulutning özi emas, keltirgan suvidir xuş,
Suvidan içgaysan-u, özini unutgaysan. Biz-da bulut kabimiz, şunça jöşiş-u xuruş –
Ikki narsa borki, olamda, ey döst,
Aql-u huşing olib sarmast aylagay. Nafsingga har işin körsatib durust,