Bu âlemde çoktur hayretin türü,
Bilirim diyen çok, bilmemek ayan. Daima hakikati ansızın görüp
Şiirler: Hikmet
Akrom Malik’in şiirleri, en yeniler başta. Ruh hâlinize uygun olanı seçin.
Her şey huzurlu, her şey sakin,
Ne fitne var, ne de fesat. Ama gelince cahil sürüsü,
Kutlu dergâha girdin,
Adımın mübarek olsun! Kadrini, kıymetini bildin –
Ham meyvenin yeri dalın üstünde,
Tohumun meskeni toprak altında. Şöhret uğruna yerinden geçen
Dost hakkında nice tarif ve övgü,
Dost sanki yüreğinin içinde kor, alev. Ama tefekkürü basmasın kırağı –
Bulunan her şey kaybolacaksa eğer,
Bulmaktan ne murat, ne fayda, ne kâr?! Kaybolmayan şeyi bul, ey gönül,
Tasavvur etsem eğer ulu zatları,
Onların heybeti gönlü titretir. Dünya içinde görüp harabatları,
Bir genç otururdu kederli, mahzun,
Ansızın piri çağırdı gel diye. Mürit, keder onu etmeden helak,
Dilimden çıkan sözlerim güzel güzel giyinmiş,
Eğer dile alırsanız, sanki oyuna düşer. Ama beni basar ağır ağır kaygılar,
Başkalarının ayıbını göreceğime, Allah’ım,
Gözüm kör olsa da razıyım, razı. Başkalarının kusurunu söyleyeceksem eğer,
Yeryüzünde koştun, durmadan seğirttin,
Dört yanın kıble — yol görünmez. Gözünü yalnızca perdeler örtmüş,
Sessizce çalış, asla uğraşma
İnsanların içini dışını bilmeye. Vakarla vazifeni eda edince,
Cehaletin elinde esir olduğun sürece,
Nasihatler sana tesir etmedikçe, Körler gibi arayıp kusur ve hata,
Biri ağyar olursa, çekişme asla,
Nefret zincirinden kendini kurtar. Dünyayı bırak ve de yalnızca Allah,
İnsanlar söyleseler alkış, aferin,
Aldanma horoz şekeri emen çocuk gibi. Şımarıp övgüler işittikçe
Hangi kırık gönüllü garibe, ey kul,
Gösterirsen zerre kadar lütuf eğer, O lütfun yolunda tıpkı bir gül,
İnsan kendisi büyük bir savaş meydanı,
Savaş sürer nefisle amansız. Bu savaşta yürek kan döker,
Türlü türlü insanlar var âlemde, işte,
Her birini tanımak imkânsızın da imkânsızı. Zaten maske takar, içi kir dolu,
Herkes iş görür kendi zatına uygun,
Bozulmaz ezelin bu adaleti: Kitabı sevmek – padişahlara has,
Bir genç ak saçlı bir zatın ardınca gidip
“Size bir sorum var!” diye seslendi. Bilge baktı başını kaldırıp:
Bir gün üstada böyle bir soru soruldu:
“Bu âlemde, söyleyin, mutlu olan kim?” Cevap verdi üstat: “Gün gibi açıktır –
İnsanlardan incinme, sen de bir insansın,
Bazen akıllı olsan da, bazen nadansın. Kusuruna, hasletine bakıp çok hayransın,
Bulutun kendisi değil, getirdiği suyu hoştur,
Suyundan içersin de kendisini unutursun. Biz de bulut gibiyiz, bunca coşku ve gürleyiş –
İki şey vardır ki âlemde, ey dost,
Aklını fikrini alıp sarhoş eder. Nefsine her işini gösterip doğru,