Инсон аз ҷурму гуноҳ холӣ нест,
Хато хосияти одамизод аст. Дил аз оҳи пуразоб ҷудо намешавад,
Шеърҳо: Имон
Шеърҳои Акром Малик — навтаринҳо дар боло. Мувофиқи кайфияти худ интихоб кунед.
Мӯъмине дар чангалзори ҳаёт
Муддати дароз гумроҳ гашта, саргардон гашт. Аз ғаму озори мусибат тарсида,
Аз айёми ҷавонӣ дар роҳи сулук
Зоти мухлисдиле хизмат карда гузашт. Риштаи авродро аз дасти пир
Дар ибодат шавқ нест, ҳис нест, Худоё,
Дар дил бӯи хавф нест, Худоё, Аз изи истиғфор асаре нест, Худоё,
Ҷавони покдил ба устод аз дил гуфт:
«Кӯдак подшоҳ будааст, тахт аз они ӯст! Чун фаришта маъсум, чун гул бегуноҳ,
Аҳли фақр буд, аҳли фано ӯ,
Ҳамеша ба мардум некӣ – кори ӯ. Ҳамеша бар забонаш гул мешукуфт,
Валие буд хоксору ғамгин,
Чашмонашро ҳамеша ашк пур карда. Соҳиби ҳол буд, соҳиби тамкин,
Аз ҳоли худ сахт метарсам ман,
Чӣ кунам, агар кирдорҳоям ҷӯён биёянд?! Ларзаҳои танам ҳанӯз пароканда нашуда,
Ғусса – лашкари содиқест, ки Ту фиристодаӣ,
Онҳоеро, ки аз Ту гурезанд, сӯи Ту меронад. Агар бо ин ҳам касе наояд мувофиқ
Махлуқи ҳақире ҳастам чун мӯрча. Эй воҳ,
Мӯрчаро ҳақир гуфтам магар, бубахш... Чӣ ғофиле ҳастам, ки аз аввали роҳ, Аллоҳ,
Дасти зоти солике, ки аз аҳлуллоҳ буд,
Занҷир карда, маҳбусаш карданд. Гуфтанд: «Шумо ҳам таъми ҳабсро бичашед»,
Дар бораи як ҳақиқати кӯҳна ба ту
Хабар диҳам, гӯш кун, азизам. Ҳар чизи нав, ки аз озмоиш нагузаштааст,
Худо гуфт: «Ба Ман таваккал кун»,
Чун такя кардӣ, шубҳаро аз дилат дафъ кун. Бар забонат «таваккал кардам» гуфтӣ, аммо
Зоти парешоне танҳо нишаста буд,
Фақат ёди Худо ӯро забт карда буд. Чашм кушода ба атроф нигаристу, ҳайҳот,
Ҳар қадар тақ-тақ кун, ҳар қадар бихон,
Дари тавфиқ аксаран кушода намешавад. Ҳатто дар саҳроҳо, дар кӯҳҳо фарёд зан,
Луғатро аз ёд карда омӯхтан мумкин,
Аз ёд кунӣ, қоидаҳо аз бар мешаванд. Лекин дар таҳсилҳо ҳикматро намеёбам,
Аз саги девона бигурез, пеш аз он ки газад,
Агар газад, ту ҳам мисли саг мегазӣ. Пеш аз он ки Парвардигорат дари афвро бандад,
Розиам, Худоё, ба тақдир тамом,
Ба ризқу умр, аҷал эътироз намекунам. Лекин ин чӣ аҳвол шуд, ки ҳамеша
Эй олам, такбир гӯй: Аллоҳу акбар!
Эй одам, такбир гӯй: Аллоҳу акбар! Эй қалам, такбир гӯй: Аллоҳу акбар!
Худоё, агар бар сарам ғаме ояд,
Агар назди касе дарди дил кунам; Ва андӯҳ диламро чун ханҷар бурад,
Хато кардан кори банда аст,
Зоти инсон ба хато мубтало. Аммо дар миёни хатокорон бешак
Ба ҳолат бовар макун, эй инсони ғариб,
Ба мақомат ногоҳ такя макун. То агар ногаҳон ба сарат озмоиш ояд,
Ин ривоятест, ки аз орифони гузашта мондааст:
Агар ҷисм осмон бошад, дил офтоб аст. Гоҳ аз он партав мутлақ ғоиб аст,
Дар дунё вафо нест мутлақ,
Сафои дилхуш нест мутлақ. Бо дардат бегона мондӣ,