Inson xoli emas jurmu gunohdan,
Xato odamzodning xossasi erur. Köngil uzilmagay azobli ohdan,
Poèmes: Foi
Les poèmes d’Akrom Malik, des plus récents aux plus anciens. Choisissez-en un selon votre humeur.
Bir mömin hayotning çangalzorida
Uzoq vaqt adaşib, yurdi uloqib. Qörqib musibatning ğam, ozoridan,
Yigitlik çoğidan suluk yölida
Xizmat qilib ötdi muxlisqalb bir zot. Avrod riştasini pirning qölidan
Ibodatda şavq yöq, his yöq, Xudoyim,
Köngilda xavf degan is yöq, Xudoyim, Istiğfor izidan iz yöq, Xudoyim,
Pokdil yigit dedi ustozga dilxoh:
"Bola podşoh ekan, unikidir taxt! Fariştadek ma’sum, guldek begunoh,
Ahli faqr edi, ahli fano ul,
Mudom odamlarga yaxşilik – işi. Mudom tillarida oçilardi gul,
Bir valiy bor edi xokisor, ğamgin,
Közini töldirgan hamişa yoşi. Sohibi hol edi, sohibi tamkin,
Öz holimdan juda qattiq qörqaman,
Netgum qilmişlarim kelsa qidirib?! Tanda titroqlarim tarqab-tarqamay,
Qayğu – Sen yuborgan laşkardir sodiq,
Sendan qoçganlarni Senga haydar u. Şunda ham kelmasa kimki muvofiq
Çumoliday haqir xilqatman. E voh,
Çumolini haqir dedimmi, keçir... Qanday ğofilmanki, yöl boşdan, Alloh,
Ahlullohdan bölmiş solik bir zotning
Qölini kişanlab, mahbus etdilar. Dedilar: “Siz ham hibs ta’mini toting”,
Eski bir haqiqat haqida senga
Xabar beray, quloq tutgin, qaroğim. Sinovdan ötmagan har neki yangi,
Menga tavakkul qil deb aytdi Xudo,
Suyangaç, şubhani daf qil dilingdan. Tavakkul qildim deb tilingda, ammo
Yolğiz öltirarkan parişon bir zot,
Faqat Xudo yodi uni zabt etmiş. Köz oçib atrofga boqdiyu, hayhot,
Har qança taqillat, har qança çaqir,
Oçilmas köpinça tavfiq eşigi. Hatto sahrolarda, toğlarda hayqir,
Yod olib örgansa bölar luğatni,
Yod olsa, yodaki bölar qoidalar. Lekin tahsillarda topmam hikmatni,
Quturgan itdan qoç, qopmasdan avval,
Qopsa, it singari sen ham qopgaysan. Robbing afv eşigin yopmasdan avval,
Rozidirman, Tangrim, taqdirga tamom,
Rizq, umr, ajalga qilmam e’tiroz. Lekin qanday ahvol böldiki, mudom
Ey olam, takbir ayt: Allohu akbar!
Ey odam, takbir ayt: Allohu akbar! Ey qalam, takbir ayt: Allohu akbar!
Xudoyim, boşimga biror ğam kelsa,
Birovning qoşida qilsam dardi hol; Va anduh qalbimni xanjardek tilsa,
Xato qilmoq erur bandaning işi,
Xatoga mubtalo insonning zoti. Ammo xatokorlar içida şaksiz
Işonma holingga, ey ğarib inson,
Maqomingga noxos suyanmagaysan. Toki sinov kelsa boşga nogahon,
Ötgan oriflardan qolgan naql bu:
Jism samo bölsa, köngildir quyoş. Goho undan mutlaq ğoyibdir yoğdu,
Dunyo içra vafo yöq mutloq,
Köngilga xuş safo yöq mutloq. Darding ila qolding begona,