Эй дил, ки ба роҳи набиён ҳавасмандӣ,
Эй зоте, ки сулуки валиёнро орзу кардӣ! Худро пеш аз мурдан мурда бидон,
Шеърҳо: Имон
Шеърҳои Акром Малик — навтаринҳо дар боло. Мувофиқи кайфияти худ интихоб кунед.
Дар ибодат шавқ нест, ҳис нест, Худоям,
Дар дил бӯе аз хавф нест, Худоям, Аз изи истиғфор изе нест, Худоям,
Агар ҳақ бошӣ, маранҷ, маранҷон, тамом,
Агар ҳақ бошӣ, Ҳақ туро ҳимоя кунад. Агар ҳақ бошӣ, озурда машав, маозор, тамом,
Ба ҳар сухани шунида бовар кардан нашояд,
Чӣ тавре ки ҳар чизи дидашуда рост нест. Аз сухани рост даст кашида зистан ғайриимкон аст,
Ҳеҷ кас ҳақ надорад, ки ба ягон банда
Дарҳои тавбаро бубандад. Майлаш, ба ҷанда печида зиндагӣ кун,
Банда, эҳтиёт бош, эҳтиёт бош,
Аз сирре, ки намедонӣ, зинҳор сухан магӯ. Майлаш, мисли оташ бидурахш, мисли гулҳо биханд,
Ба рафтагон видоъ гуфтем, омон бошед,
Ба омадагон оғӯш кушодем — салом ба Шумо! Барои касе хуб, барои касе бад бошед,
Ҳанӯз кӯдак буд — аз лойҳо гузашта,
Аз чӯб асп сохта, савор шуда медавид ӯ. Заҳри надоматро нанӯшида буд,
Як солик аз улус бисёр ҷафо кашид,
Аз теғ ҷигару бағраш пора-пора шуд. Вуҷудаш майлаш, вале рӯҳаш вовайло,
Агар худ комил бошам, агар худ пок бошам,
Ба тарбияи ту чӣ ҳоҷат дорам?! Ҳар гаҳ маҷрӯҳ шудам, синаам чок шуд,
Аз ҳилаи нафс ақл ҳайрон монад,
Шайтон дар паси пардаҳо камин гирад. Ҳақро нафаҳмида, фикру зеҳн карахт монад,
Аз Худо тарсидан чист? Гиряю зорӣ кардан?
«Аз Худо метарсам» гуфта, ҷар задан? Ё дар сурат ба пир монанд шудан?
Агар касе ба ту нафрат изҳор кунад,
Ё санги туҳматро бар ту партояд, Ба айбҷӯ нигариста, «ман покам» магӯ,
Чун Халлоқи олам Одамро офарид,
Фариштагон бениҳоят ҳайрон гаштанд. «Он чиро шумо намедонед, Ман комилан медонам», –
«Чӣ қадар умр дорӣ?» – аз худ савол кардам,
Тахмине гуфтанро барои ақлам маҳол донистам. «Бедор шав» гуфта, танамро турткӣ задам, кошки чашм кушояд,
Гумроҳ шудам. Гумроҳ шудам. Хатоҳо кардам.
Сарамро ба каманди суханҳо андохтам. Оқибат, сӯи Ту урён омадам,
Ҳангоме ки Худованд оламро офарид,
Қалби инсонро меҳвар сохт. Яъне замин густурда шуд, осмон баланд гашт,
Раббам, раҳмат нишон деҳ, бибахш, Худоё,
Магар дар ҳеҷ кунҷе намеғунҷам?.. Ба чоҳ афтодам? Ҷоям куҷост?..
Ман бимирам. Ҳамаи умрро бигир.
Ашкҳо аз ман. Ба ту – табассум. Агар хок гирӣ, тилло шаваду ҳалол,
Гоҳе ба касе монандам, ки дар қабр мондааст,
Атроф дар сукут, худам танҳои танҳо. Танҳо ба Ту такя мекунам, Худоё,
Ин дунё барои қалб офарида шуда буд,
Қалб бошад, барои Ҳақ офарида шуда буд. То бо зикри Ҳақ сафо касб кунад,
Ҳар кӣ аввал ба сафар азм кард,
Ҳамеша ғолиб шуда наметавонад, эй дӯст. То даме ки нафсат бар сарат ҳоким аст,
Мӯъмини гунаҳкор бесабаб оҳ намекашад,
Зеро дар калимаи «гуноҳ» «оҳ» ҳаст. Гуноҳ дар дил ҷуз хор намекорад,
Алангаи ҳасрат ғафс андар ғафс аст,
Танат дар ин оташ сӯхта-кабоб аст. Пас, аҳли дунёро бо ишқ дӯст дошта,