Адам бос емес қылмыс пен күнәдан,
Қате – адамзаттың қасиеті. Көңіл үзілмесін азапты аһтан,
Өлеңдер: Иман
Акром Маликтің өлеңдері — жаңалары басында. Көңіл күйіңізге сайын таңдаңыз.
Бір мүмін өмірдің ну шеңгелінде
Ұзақ уақыт адасып, жүрді сандалып. Қорқып нәубеттің қамы мен азарынан,
Жігіттік шағынан сұлук жолында
Қызмет етіп өтті ықыласты бір жан. Әурад жібін пірдің қолынан
Ғибадатта шабыт жоқ, сезім жоқ, Құдайым,
Көңілде қорқыныш деген иіс жоқ, Құдайым, Истиғфар ізінен із жоқ, Құдайым,
Пәк жүрек жігіт деді ұстазға шын ниетпен:
«Бала патша екен, оныкі – тақ! Періштедей күнәсіз, гүлдей пәк,
Ол пақырлық иесі, фәна иесі еді,
Әрдайым адамдарға жақсылық – ісі. Әрдайым тілінде гүл ашылатын,
Бір әулие бар еді кішіпейіл, мұңлы,
Көзін толтырған әрдайым жасы. Хал иесі еді, байсалдылық иесі,
Өз халімнен қатты қорқамын,
Не етем, істерім іздеп келсе?! Тәндегі дірілім тарқап-тарқамай,
Қайғы – Сен жіберген адал әскер,
Сенен қашқандарды Саған айдар ол. Сонда да келмесе кім де кім лайық
Құмырсқадай пақыр жаратылыспын. Әттең,
Құмырсқаны пақыр дедім бе, кешір... Қандай ғапылмын, жол басынан, Алла,
Алла ахлынан болған бір сәлік жанның
Қолын кісендеп, тұтқын етті. Деді: «Сіз де түрменің дәмін татыңыз»,
Ескі бір ақиқат жайында саған
Хабар берейін, құлақ сал, қарағым. Сынақтан өтпеген әр жаңа нәрсе,
Маған тәуекел ет деп айтты Құдай,
Сүйенген соң, күдікті қу көңіліңнен. Тәуекел еттім деп тіліңде, бірақ
Жалғыз отырғанда мазасыз бір жан,
Тек Құдай зікірі оны баурап алған. Көз ашып айналаға қарады да, әттең,
Қанша қақсаң да, қанша шақырсаң да,
Ашылмас көбінесе тәуфиқ есігі. Тіпті шөлдерде, тауларда айқайла,
Жаттап үйренуге болар сөздікті,
Жаттаса, жатталар қағидалар. Бірақ оқуларда таппаймын хикметті,
Құтырған иттен қаш, қаппай тұрып,
Қапса, ит секілді сен де қабарсың. Раббың кешірім есігін жаппай тұрып,
Разымын, Тәңірім, тағдырға толық,
Ризық, ғұмыр, ажалға етпеймін қарсылық. Бірақ қандай хал болды, әрдайым
Ей, әлем, тәкбір айт: Аллаһу әкбар!
Ей, адам, тәкбір айт: Аллаһу әкбар! Ей, қалам, тәкбір айт: Аллаһу әкбар!
Құдайым, басыма бір қайғы келсе,
Біреудің қасында мұңымды шақсам; Және мұң жүрегімді қанжардай тілсе,
Қате жасау – пенденің ісі,
Қатеге душар адамның заты. Бірақ қателескендер ішінде күмәнсіз
Сенбе халіңе, әй, ғаріп адам,
Мақамыңа кенет сүйенбегейсің. Сынақ келгенде басқа кенеттен,
Өткен арифтерден қалған нақыл бұл:
Тән аспан болса, көңіл – күн. Кейде одан мүлде ғайып сәуле,
Дүние ішінде опа жоқ мүлдем,
Көңілге хош сафа жоқ мүлдем. Дертіңмен қалдың бөтен,