Инсон холи эмас журму гуноҳдан,
Хато одамзоднинг хоссаси эрур. Кўнгил узилмагай азобли оҳдан,
Шеърлар: Иймон
Акром Маликнинг шеърлари — янгилари бошида. Кайфиятингизга мосини танланг.
Бир мўмин ҳаётнинг чангалзорида
Узоқ вақт адашиб, юрди улоқиб. Қўрқиб мусибатнинг ғам, озоридан,
Йигитлик чоғидан сулук йўлида
Хизмат қилиб ўтди мухлисқалб бир зот. Аврод риштасини пирнинг қўлидан
Ибодатда шавқ йўқ, ҳис йўқ, Худойим,
Кўнгилда хавф деган ис йўқ, Худойим, Истиғфор изидан из йўқ, Худойим,
Покдил йигит деди устозга дилхоҳ:
"Бола подшоҳ экан, уникидир тахт! Фариштадек маъсум, гулдек бегуноҳ,
Аҳли фақр эди, аҳли фано ул,
Мудом одамларга яхшилик – иши. Мудом тилларида очиларди гул,
Бир валий бор эди хокисор, ғамгин,
Кўзини тўлдирган ҳамиша ёши. Соҳиби ҳол эди, соҳиби тамкин,
Ўз ҳолимдан жуда қаттиқ қўрқаман,
Нетгум қилмишларим келса қидириб?! Танда титроқларим тарқаб-тарқамай,
Қайғу – Сен юборган лашкардир содиқ,
Сендан қочганларни Сенга ҳайдар у. Шунда ҳам келмаса кимки мувофиқ
Чумолидай ҳақир хилқатман. Э воҳ,
Чумолини ҳақир дедимми, кечир... Қандай ғофилманки, йўл бошдан, Аллоҳ,
Аҳлуллоҳдан бўлмиш солик бир зотнинг
Қўлини кишанлаб, маҳбус этдилар. Дедилар: “Сиз ҳам ҳибс таъмини тотинг”,
Эски бир ҳақиқат ҳақида сенга
Хабар берай, қулоқ тутгин, қароғим. Синовдан ўтмаган ҳар неки янги,
Менга таваккул қил деб айтди Худо,
Суянгач, шубҳани даф қил дилингдан. Таваккул қилдим деб тилингда, аммо
Ёлғиз ўлтираркан паришон бир зот,
Фақат Худо ёди уни забт этмиш. Кўз очиб атрофга боқдию, ҳайҳот,
Ҳар қанча тақиллат, ҳар қанча чақир,
Очилмас кўпинча тавфиқ эшиги. Ҳатто саҳроларда, тоғларда ҳайқир,
Ёд олиб ўрганса бўлар луғатни,
Ёд олса, ёдаки бўлар қоидалар. Лекин таҳсилларда топмам ҳикматни,
Қутурган итдан қоч, қопмасдан аввал,
Қопса, ит сингари сен ҳам қопгайсан. Роббинг афв эшигин ёпмасдан аввал,
Розидирман, Тангрим, тақдирга тамом,
Ризқ, умр, ажалга қилмам эътироз. Лекин қандай аҳвол бўлдики, мудом
Эй олам, такбир айт: Аллоҳу акбар!
Эй одам, такбир айт: Аллоҳу акбар! Эй қалам, такбир айт: Аллоҳу акбар!
Худойим, бошимга бирор ғам келса,
Бировнинг қошида қилсам дарди ҳол; Ва андуҳ қалбимни ханжардек тилса,
Хато қилмоқ эрур банданинг иши,
Хатога мубтало инсоннинг зоти. Аммо хатокорлар ичида шаксиз
Ишонма ҳолингга, эй ғариб инсон,
Мақомингга нохос суянмагайсан. Токи синов келса бошга ногаҳон,
Ўтган орифлардан қолган нақл бу:
Жисм само бўлса, кўнгилдир қуёш. Гоҳо ундан мутлақ ғойибдир ёғду,
Дунё ичра вафо йўқ мутлоқ,
Кўнгилга хуш сафо йўқ мутлоқ. Дардинг ила қолдинг бегона,