Buyruq bermoq lozim bölsa, başarti,
Hamişa yodingda bölsin qoida: Har amrning ado bölmoği şarti –
Poèmes
Les poèmes d’Akrom Malik, des plus récents aux plus anciens. Choisissez-en un selon votre humeur.
Juda köp odamlar va’dani göyo
Köknori yo bang deya qilgaylar xayol. Şul sabab xotirjam böl deb doimo
Maşaqqat yukidan tolgan bir zotga
Navqiron bir ota söz qotdi nogoh: “Mening zurriyodim keldi hayotga,
Qadim zamonlarda insonlar hamon
Dunyo kirlaridan qoçgan vaqt edi. Tafakkur quyoşi porlasa, jahon
Zamon donişmandi, hikmatda quyoş
Bölgan zot oldiga keldi bir voiz. Şijoati toşgan edi hamda yoş,
Çumoliday haqir xilqatman. E voh,
Çumolini haqir dedimmi, keçir... Qanday ğofilmanki, yöl boşdan, Alloh,
Eski kitoblar bu, möysafid xatlar,
Beş yoki oltita yuz yildir yoşi. Sirli mavjlanadi sohir san’atlar,
Şu qadar soddasan, şu qadar nodon,
Hatto, bu dunyodan döst izlaysan sen! Umring ötaverar közyoşli, nolon,
Har kuni yangi tong otganda qadam
Içidagi eski odamni osdi. Özidan bezidi, özidan har dam
Turfa azoblarning şamoli yelib,
Yelka tutolmagaç na döstu, na xeş – Dardga çökkan darveş qoşiga kelib,
Dunyo safar erur, dunyo – uzun yöl,
Naqadar uzundir, şu qadar huzun. Mutlaq bilmagaysan qayda öngu söl,
Boşingga musibat tuşganda noxos,
Qayğuning tiğidan dil parça-parça. Döstman deb yurganlar kötargay çuvvos,
Bir kun jam böldilar ahboblar dilxuş,
Dilning xunligidan qurdilar suhbat. Köngillar bamisli parvoz etdi quş,
Bir yigit bor edi baquvvat, şujo,
Qoni qaynab toşar, öziga siğmas. Dunyo taslim edi poyida göyo,
Alloh amr ayladi ehson qil deya,
Beçora, oçlarga ayla sadaqot. Inson yaşamasa bir-birin suyab,
Istiqlol nimadir? Nedir ozodlik?
Menimça, javobi emas murakkab. Özingniki bölsa qayğu ham şodlik,
Özini köz-közlaş xotinlarga xos,
Nomahram nigohlar bağişlar huzur. Atir separ şundan, turmaklagay soç,
Uylaniş istasang, ey yigit, eşit,
Xudodan qörquvçi jufti halol top. Xudodan qörqmasa, butun bir hayot
Ovozdastak tutsa kimdir sözla deb,
Sözlar erkin deya suyinma hargiz. Erkin bölgan sözlar tilingdan çiqib
Kimdir xatoyingdan xabar bersa gar,
Ranjima, eng avval Xudoga hamd ayt! Sözlagan inson ham bölgay mötabar,
Baxtli yaşaşning bir buyuk siri bor,
Balki sir emasdir, oddiy haqiqat: Hatto bolang bölsin, insondan zinhor
Yölboşçi bölmagan safar xatardir,
Boşsiz tan yaşamas, bölgaydir halok. Eski kitoblardan kelgan xabardir –
Ahlullohdan bölmiş solik bir zotning
Qölini kişanlab, mahbus etdilar. Dedilar: “Siz ham hibs ta’mini toting”,
Men deya yonmagil, men deya kuyib,
Himoya qilmoqqa urinma noming. Tahqiru malomat tojini kiyib,