Буйруқ бермоқ лозим бўлса, башарти,
Ҳамиша ёдингда бўлсин қоида: Ҳар амрнинг адо бўлмоғи шарти –
Шеърлар
Акром Маликнинг шеърлари — янгилари бошида. Кайфиятингизга мосини танланг.
Жуда кўп одамлар ваъдани гўё
Кўкнори ё банг дея қилгайлар хаёл. Шул сабаб хотиржам бўл деб доимо
Машаққат юкидан толган бир зотга
Навқирон бир ота сўз қотди ногоҳ: “Менинг зурриёдим келди ҳаётга,
Қадим замонларда инсонлар ҳамон
Дунё кирларидан қочган вақт эди. Тафаккур қуёши порласа, жаҳон
Замон донишманди, ҳикматда қуёш
Бўлган зот олдига келди бир воиз. Шижоати тошган эди ҳамда ёш,
Чумолидай ҳақир хилқатман. Э воҳ,
Чумолини ҳақир дедимми, кечир... Қандай ғофилманки, йўл бошдан, Аллоҳ,
Эски китоблар бу, мўйсафид хатлар,
Беш ёки олтита юз йилдир ёши. Сирли мавжланади соҳир санъатлар,
Шу қадар соддасан, шу қадар нодон,
Ҳатто, бу дунёдан дўст излайсан сен! Умринг ўтаверар кўзёшли, нолон,
Ҳар куни янги тонг отганда қадам
Ичидаги эски одамни осди. Ўзидан безиди, ўзидан ҳар дам
Турфа азобларнинг шамоли елиб,
Елка тутолмагач на дўсту, на хеш – Дардга чўккан дарвеш қошига келиб,
Дунё сафар эрур, дунё – узун йўл,
Нақадар узундир, шу қадар ҳузун. Мутлақ билмагайсан қайда ўнгу сўл,
Бошингга мусибат тушганда нохос,
Қайғунинг тиғидан дил парча-парча. Дўстман деб юрганлар кўтаргай чуввос,
Бир кун жам бўлдилар аҳбоблар дилхуш,
Дилнинг хунлигидан қурдилар суҳбат. Кўнгиллар бамисли парвоз этди қуш,
Бир йигит бор эди бақувват, шужо,
Қони қайнаб тошар, ўзига сиғмас. Дунё таслим эди пойида гўё,
Аллоҳ амр айлади эҳсон қил дея,
Бечора, очларга айла садақот. Инсон яшамаса бир-бирин суяб,
Истиқлол нимадир? Недир озодлик?
Менимча, жавоби эмас мураккаб. Ўзингники бўлса қайғу ҳам шодлик,
Ўзини кўз-кўзлаш хотинларга хос,
Номаҳрам нигоҳлар бағишлар ҳузур. Атир сепар шундан, турмаклагай соч,
Уйланиш истасанг, эй йигит, эшит,
Худодан қўрқувчи жуфти ҳалол топ. Худодан қўрқмаса, бутун бир ҳаёт
Овоздастак тутса кимдир сўзла деб,
Сўзлар эркин дея суйинма ҳаргиз. Эркин бўлган сўзлар тилингдан чиқиб
Кимдир хатойингдан хабар берса гар,
Ранжима, энг аввал Худога ҳамд айт! Сўзлаган инсон ҳам бўлгай мўтабар,
Бахтли яшашнинг бир буюк сири бор,
Балки сир эмасдир, оддий ҳақиқат: Ҳатто боланг бўлсин, инсондан зинҳор
Йўлбошчи бўлмаган сафар хатардир,
Бошсиз тан яшамас, бўлгайдир ҳалок. Эски китоблардан келган хабардир –
Аҳлуллоҳдан бўлмиш солик бир зотнинг
Қўлини кишанлаб, маҳбус этдилар. Дедилар: “Сиз ҳам ҳибс таъмини тотинг”,
Мен дея ёнмагил, мен дея куйиб,
Ҳимоя қилмоққа уринма номинг. Таҳқиру маломат тожини кийиб,