Агар фармон додан лозим ояд, ба шарте,
Ҳамеша дар ёдат бошад қоида: Шарти адо шудани ҳар амр –
Шеърҳо
Шеърҳои Акром Малик — навтаринҳо дар боло. Мувофиқи кайфияти худ интихоб кунед.
Бисёр одамон ваъдаро гӯё
Кӯкнор ё банг мепиндоранд. Аз ҳамин сабаб «хотирҷам бош» гуфта ҳамеша
Ба зоте, ки аз бори машаққат хаста буд,
Падари ҷавоне ногаҳ сухан гуфт: «Фарзанди ман ба ҳаёт омад,
Дар замонҳои қадим он вақт буд,
Ки одамон ҳанӯз аз чиркҳои дунё мегурехтанд. Чун офтоби тафаккур медурахшид, ҷаҳон
Назди донишманди замон, ки дар ҳикмат офтоб
Гашта буд, як воиз омад. Шуҷоаташ лабрез буд ва худ ҷавон,
Махлуқи ҳақире ҳастам чун мӯрча. Эй воҳ,
Мӯрчаро ҳақир гуфтам магар, бубахш... Чӣ ғофиле ҳастам, ки аз аввали роҳ, Аллоҳ,
Инҳо китобҳои кӯҳнаанд, хатҳои сафедмӯй,
Панҷ ё шашсад сол аст синну солашон. Пурасрор мавҷ мезананд санъатҳои ҷодугар,
Ин қадар соддаӣ, ин қадар нодон,
Ҳатто аз ин дунё дӯст меҷӯӣ ту! Умрат мегузарад ашколуду нолон,
Ҳар рӯз, чун субҳи нав медамид, қадам-қадам
Одами кӯҳнаи даруни худро ба дор овехт. Аз худ безор шуд, аз худ ҳар дам
Чун боди азобҳои гуногун вазид,
Ва на дӯсту на хеш китф дода натавонист – Назди дарвеши дардманд омада,
Дунё сафар аст, дунё – роҳи дароз,
Чӣ қадар дароз аст, ҳамон қадар пурҳузн. Ҳеҷ намедонӣ, ки куҷо рост асту куҷо чап,
Чун ногаҳ бар сарат мусибат афтад,
Аз тиғи ғусса дил пора-пора. Онҳое, ки «дӯстам» гуфта мегаштанд, ғавғо бардоранд,
Рӯзе аҳбоб дилхуш ҷамъ омаданд,
Аз дилгириҳо суҳбат оростанд. Дилҳо монанди мурғ парвоз карданд,
Ҷавоне буд пурқувват, шуҷоъ,
Хунаш ҷӯшида лабрез, дар худ намегунҷид. Гӯё дунё дар пояш таслим буд,
Аллоҳ амр кард, ки эҳсон кун,
Ба бечорагону гуруснагон садақа деҳ. Агар инсон якдигарро такя дода назияд,
Истиқлол чист? Озодӣ чист?
Ба назари ман, ҷавобаш мураккаб нест. Агар ғам ҳам, шодӣ ҳам аз они худат бошад,
Худнамоӣ хоси занон аст,
Нигоҳҳои номаҳрам ба онҳо ҳузур мебахшанд. Барои ҳамин атр мепошад, мӯй мебофад,
Агар хонадор шудан хоҳӣ, эй ҷавон, бишнав,
Ҷуфти ҳалоли худотарс биёб. Агар аз Худо натарсад, тамоми як умр
Агар касе микрофон дароз карда «сухан гӯй» гӯяд,
«Суханҳо озоданд» гуфта ҳаргиз шод машав. Суханони озод аз забонат баромада
Агар касе аз хатоят хабар диҳад,
Наранҷ, пеш аз ҳама ба Худо ҳамд гӯй! Инсони гӯянда ҳам мӯътабар мешавад,
Хушбахт зистан як сирри бузург дорад,
Шояд сир не, ҳақиқати оддист: Ҳатто фарзандат бошад, аз инсон ҳаргиз
Сафари бе роҳбалад хатар аст,
Тани бесар намезияд, ҳалок мешавад. Ин хабарест, ки аз китобҳои кӯҳна омадааст –
Дасти зоти солике, ки аз аҳлуллоҳ буд,
Занҷир карда, маҳбусаш карданд. Гуфтанд: «Шумо ҳам таъми ҳабсро бичашед»,
«Ман» гуфта масӯз, «ман» гуфта даргирифта,
Барои ҳимояи номат кӯшиш макун. Тоҷи таҳқиру маломатро пӯшида,