Ешкімге болмасаң тәуелді,
Бір кісіден күтпесең кәрам, Ойыңда ерік жайнап тұрса,
Өлеңдер
Акром Маликтің өлеңдері — жаңалары басында. Көңіл күйіңізге сайын таңдаңыз.
Уақыт үнсіз жүреді асықпай, айбатты,
Көтермес ешқашан шу не шоқпар. Өзіңді сезесің күн сайын хақир,
Көзқараста құлпырған нұр кемпірқосағы
Бүгін түстен ада: ақ-қара, сезімсіз. Көңіл айғайы, сөз күркіреуі
Дүние ішінде опа жоқ мүлдем,
Көңілге хош сафа жоқ мүлдем. Дертіңмен қалдың бөтен,
Бір нүктеге келіп нәпсі мен жан,
Жүректе қалды тек хүсни зан, Егер іздесең мәңгі өмір,
Адам атадан қияметке дейін
Айтылған сөздердің ең шыны, ұлысы – Жер мен көктерді дірілдеткен калам,
Сенің күндеріңде мен көрінбеспін,
Кезген гүлзарымнан таппассың ізім! Сенсіз жыламаспын, сенсіз күлмеспін,
ПӘРУАНА СЫРЫ
Пәруана жайлы өте көп сөз бар, Айтады: отқа өзін ұрар ол!
Ғашық болғалы Саған, әй, мағшұқ,
Ғышқтың шыңына шықпақ қалармын. Тәнімді қаптаса көзің атқан оқ,
Өмір теңіз екен. Мен бір кеме.
Кейде оянып қатты дауыл, Таудай толқындар тәнімді көмер...
Ниеттерге күзетші бол, әй, Алланың құлы,
Ниеттерің тіліңнен сөйленіп тірілгей. Сөздерің дариясында өмірбақи сүңгуір болып
Тәніңнің жарасы ауыртып,
көзіңнен ақпастан тамшы жас, дыбыс шығарсақ азапты, әлсіз –
Күлкілі бір нәрсені көрмедім бұл өмірде,
көргендерімнің бәрі жыларлық. Жымиыстан бастап қарқылдаған күлкіге дейін
Сөз – тірі жан.
Айттың ба, оны жасауың шарт. Жасамасаң айтқан Сөзіңді,
Бір Ақиқат ізде, Оның алдында
Уақыттың құдіреті де тізе бүксін үнсіз. Бір Ақиқат тап, Оның ғышқында
Һайһат! Тас сияқтысың – су жұқпас саған,
Мінезіңе мың өкініш және тағы өкініш! Неге қорлыққа үндейсің мүдам,
Екеуі өте жақын – Сөз бен Тағдыр!
Қай Сөз? Мінберлерді безендіретін, қол шапалақтар арасында ұшып жүрген Сөздер емес!
Жаным тәнімді тастап мүлдем,
Тәнім кірмейінше Жер құшағына, Ұйқы қаламаймын, уа, Раббым әл-Хақ,
Қыста қар жаумаса, түспесе суық,
Көктемде көз ашпаса қызғалдақ, Маусымдар таппаса жерде құқық,
Бұл адам бақытқа қарсы құрбан болуға келген,
Жақсылардың ғышқында бітуге келген. Әлемде махаббаттан бөлек мағына жоқ деп
Махаббат бір кілт, сырлар есігін ашқай,
Махаббат бір нұр, шайтандар одан қашқай. Махаббат құдіретінен жартастар орнынан көшкей,
Кейде айрылықтың ащы уына
Қарсы у деп дидарды ұстадым. Алтындалған мұңды күздің бауырында
Әй, жүректің тілінен бейхабар адам,
Жүректің соғуын бақыт деп білген жан. Дүние зұлматынан көңіл қара қан,