Жақсы адам болғын, жақсы адам бол,
Күліп тұрсын жүзің, жұмсақ бол, ізгі мінезді. Кемелге жет, толған айдай тол,
Өлеңдер
Акром Маликтің өлеңдері — жаңалары басында. Көңіл күйіңізге сайын таңдаңыз.
Жүректерді ауыртпас нағыз сүйкімді жан,
Көңіл күтуді ұмытпас ешбір сәт. Өйткені дерт дертті адамды етпесе дерттес,
Әлі бала еді – балшықтарды кешіп,
Таяқтан ат мініп шабатын еді ол. Өкініш уын ішіп көрмеген,
Бір сәлік жұрттан шекті көп жапа,
Жүзден бауыры пара-пара болды. Тәні мейлі ғой, рухы уай-уай,
Сенің қайғы шегуіңді қалар ма едім мен?
Жүрегіңнің ауруы маған керек пе? Жарамас ісіңе қыстар ма едім мен?!
Қаншама тырыссам да, қанша күрессем де,
Мүлдем жеңімпаз болу машақат болды. Көңіл жағынан ісім оңбай,
Оқыған болса егер жарты кітап,
Жарты бет мақала оқыған шығар. Өзін ғалым біліп етер хитап,
Сені маған біреу жаман десе егер,
Өзін жаман деп білемін, ярым. Сен туралы біреу айтса суық хабар,
Кіммен дос болсақ та, біз бас тартпадық,
Адалдық пен опаны сақтадық мәңгі. Опасыздық батпағын ешбір кешпедік,
Сенің тірлігің де, жаның, рухың да –
Азап пен таңданыстың бұлағы ол. Сен содан тұрасың – барың-жоғың ол,
Өзім кемел болсам, өзім пәк болсам,
Сенің тәрбиеңе бар ма мұқтажым?! Қашан жаралансам, кеудем жыртылса,
Ұстаз риза болса, ұлық мәртебең,
Жер мен көк тағзым мен мадақ етер. Бірақ ұстаз ренжісе, бақыт саған харам,
Сенсіз өткен әр сәттің өтуі де машақат,
Сенсіз түнде таңдардың атуы да машақат. Әр минут сағаттай, сағаттар күндей ұзақ,
Нәпсінің айласынан ақыл аң-таң қатар,
Шайтан аңдып жатар тасада, панада. Хақты түсіне алмай ой мен сана қатар,
«Ой еркін» деп, «сөз еркін» деп,
Өз ойына өзгеден сұрайды төзім. Қара халыққа тән мінезде бұл да –
Екі топтан опасыздық шығар –
Не харамзададан, не заты төмен құлдан. Өйткені Хақ сөзін пәк жандар ұғар,
Мас бол! Ғашықтық пен махаббат шарабынан сармас бол,
Қорықпа өлімнің сұмдыққа толы көзінен еш. Шейіт ернінен шыққан отты соңғы дем бол,
Қызу қанды бір жігіт, жүрегі отты,
Ғашықтыққа құмар, ғашықтық іздер еді. Кейде сапарларда, кейде үйде отырып,
Бір жігіт есейіп келе жатып, сол кез,
Күш-қуат жайында сүрер еді қиял. Бір пірге кезіккен соң, сұрады сауал –
Шындық пен өтірік арасында қабырға бар, бірақ
Бұл қабырға жібектей, мөлдір, нәзік. Өтіріктен өмір бойы тұрмасаң жырақ,
Құдайдан қорқу не? Еңіреп жылау ма?
«Құдайдан қорқамын» деп жар салу ма? Әлде сыртқы түрде пірге ұқсау ма?
Өлең – екі кісінің ісі, әлбетте,
Ақын мен оқырманның серіктік ісі. Егер ақын болса өнер иесі,
Біреу саған жиіркенішін білдірсе,
Немесе атып қалса жала тасын, «Мен пәкпін» деме кінә іздеушіге қарап,
Адамды жаратқанда әлем Жаратушысы,
Періштелер қатты таң қалды. «Сендер білмегенді білемін мүлдем», –