Nefsin hilesinden akıl dona kalır,
Şeytan pusu kurar kuytu köşelerde. Hak’kı anlayamayıp fikir, şuur donar,
Şiirler: Hikmet
Akrom Malik’in şiirleri, en yeniler başta. Ruh hâlinize uygun olanı seçin.
Kendinden geçme, kendinde ol,
Geçersen eğer, kendine gelmen evladır. Kendine yakışır işleri yap,
Bahtsızım deme, baht kendindedir,
Ahlakın, edebindir hayatında aksi. Huzur her söylediğin lafta, sözündedir,
Dünyanın derdini çekmem dersen,
Omzuna dağları yüklemem dersen, Her gün zehirler tatmam dersen,
Yaşı ilerledikçe akıllılar yavaş yavaş
Sözlerin düğümünü bağlamaya başlar. Gelene gidene sakin gülümseyip
İyi insan ol, iyi insan ol,
Gülsün yüzün, halim ol, hoş huylu. Kemal bul, sanki dolunay misali,
Senin gam çekmeni ister miydim ben?
Kalbinin acıları bana mı gerek? Beceremeyeceğin işe zorlar mıydım ben?!
Okumuşsa eğer yarım bir kitap,
Yarım sayfa makale okumuş olabilir. Kendini âlim bilip eyler hitap,
Senin diriliğin, canın, ruhundur –
Azabın, hayretin pınarıdır o. Ondan ibaretsin – varın, yoğundur,
Üstat razı olsa, uludur makam,
Yer ve gök eyler tazim ve tahsin. Lek üstat incinse, baht sana haram,
Fikir hür diye, söz hür diye
Fikrine başkasından ister tahammül. Avam için has bir huydur bu da –
İki taifeden ihanet çıkar –
Ya haramzadeden, ya soyu düşük kuldan. Zira Hak sözünü pak zatlar anlar,
Bir genç büyüyüp gelirken, el-hâl,
Güç, kudret hakkında kurardı hayal. Bir pire rastlayınca sordu sual –
Doğru ile yalan arasında duvar var, ancak
Bu duvar ipek gibi, şeffaf ve yumuşak. Yalandan ömür boyu durmasan ırak,
Şiir iki kişinin işidir, elbet,
Şairle şiir okuyanın ortak işi. Eğer şair olsa sahib-i sanat,
Âlem kendi yolunda yürümesi için
Her zerre yerinde durması gerek. İnsanın bahtı da olsun diye bütün
Ey gençler! Ey hevesle başı dönmüş zatlar,
Ey acıyı, tatlıyı – henüz tatmamış! “Omzumda var” deyip kanatlar,
Bir genç delikanlı arif zata doğru
Varıp başını eğdi, edip ihtiram. Dedi: “Ey marifet bağının serveri,
Bazen kesmek gerek, bazen doğramak,
Ağrıdan haykırsın hasta. Acıma. Ağrılar içinden şifayı bulmak –
Bir kişi övdü kendini öyle,
Övgü olduğu belli olmazdı lek. İşitip hayran kaldı ahali,
Herkes övüverse, kaçman iyidir,
Övgü – canın için yakılan ateş. Haddinde sessiz dur toprağa benzeyip,
Türlü insanlar var âlemde, nihayet,
Her birini tanımak muhal mi muhal. Zira maske takar, içi dolu kir,
Bir âlim ve veli zatın hanımı
Dili acı idi, huyu pek ağır. Hiç mahcubiyetsiz kocasına cüret edip,
Şüphe çölünde sergerdan gezip,
Bir hikmet ehline rastladı genç. Gönlünde samimi hürmet sezip,