Нафснинг ҳийласидан ақл донг қотгай,
Шайтон динг пойлагай пана-панада. Ҳақни англай олмай фикру онг қотгай,
Шеърлар: Ҳикмат
Акром Маликнинг шеърлари — янгилари бошида. Кайфиятингизга мосини танланг.
Ўзингдан кетмагил, ўзингда бўлгил,
Кетсанг гар, ўзингга келмоғинг авло. Ўзингга муносиб ишларни қилгил,
Бахтсизман демагил, бахт ўзингдадир,
Хулқу адабингдир ҳаётингда акс. Ҳаловат ҳар айтган гап, сўзингдадир,
Дунёнинг дардини тортмайман десанг,
Елкага тоғларни ортмайман десанг, Ҳар куни заҳарлар тотмайман десанг,
Ёши улғаяркан, оқиллар секин
Сўзлар тугунини тугиб бошлагай. Келгану кетганга жилмайиб сокин,
Яхши одам бўлгил, яхши одам бўл,
Кулиб турсин юзинг, ҳалим бўл, хушхулқ. Камол топ , бамисли ой мисоли тўл,
Сенинг ғам чекмоғинг истармидим мен?
Қалбинг оғриқлари менга керакми? Эпламас ишингга қистармидим мен?!
Ўқиган бўлса гар, яримта китоб,
Ярим бет мақола ўқиган чиқар. Ўзин олим билиб айлагай хитоб,
Сенинг тириклигинг, жону руҳингдир –
Азобу ҳайратнинг булоғидир ул. Ундан иборатсан – бору йўғингдир,
Устоз рози бўлса, улуғдир мақом,
Еру кўк айлагай таъзиму таҳсин. Лек устоз ранжиса, бахт сенга ҳаром,
Фикр эркин дея, сўз эркин дея
Фикрига бошқадан сўрайди тоқат. Авомуннос учун хос феъл-да буям –
Икки тоифадан хиёнат чиққай –
Ё ҳаромзода, ё зоти паст қулдан. Зотан, Ҳақ сўзини пок зотлар уққай,
Бир йигит улғайиб келаркан, алҳол,
Куч-қудрат ҳақида сурарди хаёл. Бир пирга учрагач, сўради савол –
Рост ва ёлғон аро девор бор, бироқ
Бу девор ҳариру, шаффофу майин. Ёлғондан умрбод турмасанг йироқ,
Шеър икки кишининг ишидир, албат,
Шоиру шеърхоннинг шериклик иши. Агар шоир бўлса, соҳиби санъат,
Олам ўз йўлида юрмоғи учун
Ҳар зарра ўрнида турмоғи керак. Одамнинг бахти ҳам бўлгали бутун
Эй ёшлар! Эй ҳаво кўтарган зотлар,
Эй аччиқ-чучук не – ҳали тотмаган! Елкамда бор дея қанотлар,
Бир навқирон йигит ориф зот сари
Бориб бошин эгди қилиб эҳтиром. Деди: “Эй маърифат боғин сарвари,
Баъзан кесмоқ керак, баъзида чопмоқ,
Оғриқдан ҳайқирсин бемор. Раҳм этма. Оғриқлар ичидан шифони топмоқ –
Бир киши мақтади ўзини чунон,
Мақтов эканлиги билинмасди лек. Эшитиб лол қолди аҳли оломон,
Ҳамма мақтаб қолса, қочганинг яхши,
Мақтов – жонинг учун ёқилган олов. Ҳаддингда жим тургил тупроққа ўхшаб,
Турфа инсонлар бор оламда, ахир,
Ҳар бирин танимоқ маҳолу маҳол. Зотан, ниқоб кийгай, ичи тўла кир,
Бир олиму валий зотнинг хотини
Тили аччиқ эди, феъли кўп оғир. Ҳеч бир хижолатсиз эрга ботиниб,
Иштибоҳ даштини саргашта кезиб,
Бир аҳли ҳикматга йўлиқди йигит. Кўнглида самимий эҳтиром сезиб,