Сиёҳнависҳоямро дар коғаз шеър нагӯед,
Дар суханам зинат нест, ороиш нест. Танҳо оҳи пуразоби
Шеърҳо: Зиндагӣ
Шеърҳои Акром Малик — навтаринҳо дар боло. Мувофиқи кайфияти худ интихоб кунед.
Дасти тиғзанандаатро мебӯсам, дӯстам,
Боз заҳр деҳ, бешак менӯшам. Майлаш, дар ҳамин дастат мемирам, дӯстам,
Ба ман нагӯед, ки дӯстат туро фурӯхт,
Нагӯед, ки ҷигарбандат бӯҳтон паҳн кард. Ҳатто агар ба ин тани заиф тиғ халад,
Агар қалб пурра аз вафо пур нашавад,
Агар садоқату сидқ онро забт накарда бошад, Ба заррае ҷафо ҳам ҳаргиз тоб наоварӣ,
Аксаран ногаҳ меҳаросам,
Дар тамоми вуҷудам ларза бозӣ мекунад. Дар тақ-тақ мекунад, бадхоҳ дар мезанад,
Агар бо ягон мард дӯст гаштӣ,
Ҳаргиз аз ҳоли ӯ ғофил намемонӣ. Пеш аз ҳама вафоро аз Худо бихоҳ,
Модоме ки инсон дар талотум зиндагӣ мекунад,
Воқеан, кори вақт талону тороҷ аст. Умри одамро пора-пора карда,
Аз даст додан вазнин аст, аз даст додан талх аст,
Гӯё порае аз ту меравад, вой. Ҳар як талафот дар дил дарди халанда аст,
Синнам ҳафдаҳ, ҳаждаҳ, нуздаҳ,
Бисту се буд, ё бисту чор. Хулоса, наврас будаму ҳаргиз
Чун нимкушода шуд дари вазнини
Аз пӯлод сохтаи ҳаёти талх, Наврасе фарёди вазминро шунида,
Чун бунафшае, ки дар зери борон монд,
Сарам зери сангҳои боранда монд. Чунон ки Азроил ҷонҳоро мегирад,
Чун гурге, ки шикорашро дер мехоияд,
Ғам гӯё мехоҳад маро дер хоида ҳазм кунад. Чун дудкаше, ки аз даруни он дуди сиёҳ меҷӯшад,
Чанд даме дар фароғат гузашт,
Бар забон тасбеҳу ҳамд, тавба, истиғфор. Ҳатто ғамҳо чун хоб гаштанд,
Ба онҳое, ки «дӯстам» гӯянд, сухани ҳақ гӯям,
Шояд аз ин ғофиланд зотҳои булҳавас. Аввал чашмеро, ки дил ном дорад, пур аз нур кун,
Ба зоте, ки аз бори машаққат хаста буд,
Падари ҷавоне ногаҳ сухан гуфт: «Фарзанди ман ба ҳаёт омад,
Рӯзе аҳбоб дилхуш ҷамъ омаданд,
Аз дилгириҳо суҳбат оростанд. Дилҳо монанди мурғ парвоз карданд,
Хушбахт зистан як сирри бузург дорад,
Шояд сир не, ҳақиқати оддист: Ҳатто фарзандат бошад, аз инсон ҳаргиз
Аз аҳли дунё ҳеҷ гоҳ дӯст намебарояд,
Ҳаргиз барои дӯст машаққат кашида наметавонад. Барои дӯст аз баҳри лаззат гузашта наметавонад,
«Дӯсти вафодор надорам» гуфта менолӣ,
Касони некинодонро айбдор карда. Ҳама алафи бегона, танҳо худат – шолӣ,
Дунё чоҳест, ки ҳар кӣ ғарқ шуд, фурӯ рафт,
Ҳеҷ гоҳ ба қаъраш расида натавонист. Касе, ки меҳри дилашро ба он рехт,
Худо ин оламро офарид ва
Оламро барои одам макон сохт. То дар шодиву ғам якдигарро такя диҳанд,
Бебақост раънои ҷаҳон, валлоҳ,
Раънои ҷаҳон нест, ки мосиваллоҳ! Ҳазрати Алишер Навоӣ
Дил кай танг мегардад?
Ҳатто «оҳ» гуфта садояш намебарояд? Вақте ки аз ғусса пур шавад, зеро,
Дар ҳаёт рӯзҳои вазнин бисёранд,
Гоҳе дилат аз азоб хун аст. Заҳрро асал гуфта чашида