Нәбилер жолына әуес, әй, жүрек,
Әулиелер сүлукін арман қылған жан! Өзіңді өлмей тұрып өлі біл,
Өлеңдер: Иман
Акром Маликтің өлеңдері — жаңалары басында. Көңіл күйіңізге сайын таңдаңыз.
Ғибадатта құштарлық жоқ, сезім жоқ, Құдайым,
Көңілде қорқыныш деген иіс жоқ, Құдайым, Истиғфар ізінен із жоқ, Құдайым,
Хақ болсаң, өкпелеме, өкпелетпе, тамам,
Хақ болсаң, Хақ сені етер қорғау. Хақ болсаң, ренжіме, ренжітпе, тамам,
Естіген әр сөзге болмас сеніп,
Көрінген әр нәрсе шын болмағандай. Мүмкін емес шын сөзден өмір сүру танып,
Ешкім хақылы емес бірде-бір пендеге
Жабуға тәубенің есіктерін. Оранып өмір сүр, мейлі, жыртық шапанға,
Пенде, абай бол, абай болғын,
Білмеген сырыңнан сөйлеме әсте. Мейлі, оттай жарқыра, гүлдердей күлгін,
Кеткендерге қош айттық, аман болыңыз,
Келгендерге құшақ аштық – сәлем Сізге! Кімге жақсы, кім үшін жаман болыңыз,
Әлі бала еді – балшықтарды кешіп,
Таяқтан ат мініп шабатын еді ол. Өкініш уын ішіп көрмеген,
Бір сәлік жұрттан шекті көп жапа,
Жүзден бауыры пара-пара болды. Тәні мейлі ғой, рухы уай-уай,
Өзім кемел болсам, өзім пәк болсам,
Сенің тәрбиеңе бар ма мұқтажым?! Қашан жаралансам, кеудем жыртылса,
Нәпсінің айласынан ақыл аң-таң қатар,
Шайтан аңдып жатар тасада, панада. Хақты түсіне алмай ой мен сана қатар,
Құдайдан қорқу не? Еңіреп жылау ма?
«Құдайдан қорқамын» деп жар салу ма? Әлде сыртқы түрде пірге ұқсау ма?
Біреу саған жиіркенішін білдірсе,
Немесе атып қалса жала тасын, «Мен пәкпін» деме кінә іздеушіге қарап,
Адамды жаратқанда әлем Жаратушысы,
Періштелер қатты таң қалды. «Сендер білмегенді білемін мүлдем», –
«Қанша өмірің бар?» деп өзіме сауал қойдым,
Бір болжам айтуды ақылыма мүмкін емес білдім. «Оян» деп тәнімді түрттім, шіркін, көз ашса,
Адастым. Адастым. Қателер қылдым.
Сөздер тұзағына салдым басымды. Ақыры, Саған қарай жалаңаш келдім,
Әлемді жаратқан шақта Құдай Тағала
Адамның жүрегін етті өзек-тірек. Яғни жер жайылды, көк болды биік,
Раббым, рахым көрсет, кешір, Құдайым,
Еш бұрышқа сыймай жүрмін бе?.. Құдыққа құладым ба, қайда орным?..
Мен өлейін. Өмірдің бәрін ал.
Көз жасы менікі. Саған – күлкі. Топырақ алсаң, алтын болсын әрі адал,
Қабірде қалғанға ұқсаймын кейде,
Айнала тыныштықта, өзім жап-жалғыз. Саған сүйенемін, Құдайым, жалғыз,
Жүрек үшін жаралған еді бұл дүние,
Жүрек болса Хақ үшін жаралған еді. «Хақты зікір етіп тапсын сафа» деп,
Сапарға бірінші аттанған әр кім
Жеңімпаз бола алмас әрдайым, дос. Нәпсің басыңда әмірші болғанда,
Күнә қылған мүмін бекер аһ шекпес,
Өйткені «гүнаһ» сөзінің «аһы» бар. Күнә көңіл ішіне тікеннен өзге екпес,
Қасірет жалыны қоюдан қою,
Тәнің шыжғырылған бұл от ішінде. Демек, дүние жұртын ғашықтықпен сүйіп,